طراحی مدل پایداری برای مدیریت شهرهای هوشمند با تاکید بر فناوری های نوین (نمونه موردی: شهر قیامدشت)

با توجه به رشد سریع شهرنشینی و چالش های پیچیده ی زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی در بافت های شهری، مفهوم شهرهای هوشمند به عنوان چارچوبی برای بهبود کارایی مدیریت شهری، ارتقای کیفیت زندگی و تحقق توسعه پایدار مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، ادغام موثر فناوری های نوین در سازوکارهای پایداری مدیریت شهری هنوز فاقد یک مدل جامع و کاربردی است که بتواند بسترهای فناوری، پایداری و حکمرانی را به طور یکپارچه تبیین نماید. هدف این پژوهش طراحی یک مدل پایداری برای مدیریت شهرهای هوشمند مبتنی بر فناوری های نوین است که بتواند الزامات پایداری اقتصادی، اجتماعی و محیط زیستی را در چارچوب مدیریت شهری در نمونه موردی شهر قیامدشت پوشش دهد. روش تحقیق از نوع ترکیبی بوده و با استفاده از تحلیل ادبیات علمی معاصر (۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶) و رویکرد مفهومی–کاربردی، ابعاد کلیدی پایداری و فناوری های نوین در شهر هوشمند استخراج و در قالب یک چارچوب نظری یکپارچه ارائه شده است. یافته ها نشان می دهد که فناوری هایی نظیر اینترنت اشیا (IoT)، هوش مصنوعی، تحلیل داده های بزرگ (Big Data) و سیستم های اطلاعات مکانی نه تنها موجب بهینه سازی خدمات شهری می شوند، بلکه در تقویت پایداری زیست محیطی، افزایش مشارکت اجتماعی و بهبود حکمرانی شهری نقش اساسی ایفا می کند. همچنین مدل پیشنهادی ارتباط متقابل مولفه های تکنولوژیک، مدیریتی و پایداری را در قالب چند بعد استراتژیک ترسیم می نماید که می تواند راهنمای کاربردی برای سیاست گذاران و مدیران شهری در طراحی برنامه های توسعه هوشمند باشد.

کلیدواژه ها:

مدل پایداری ، مدیریت شهری ، هوشمندسازی ، فناوری ، قیامدشت