مدیریت علمی آفات و بیماری های رایج در فضای سبز شهری با کمترین آسیب زیست محیطی

مقدمه: فضای سبز شهری به عنوان یکی از زیرساخت های حیاتی زیست پذیری شهرها، همواره در معرض هجوم آفات و بیماری های گیاهی قرار دارد. روش های متعارف کنترل شیمیایی علی رغم کارایی کوتاه مدت، پیامدهای جبران ناپذیری برای سلامت شهروندان، تنوع زیستی و محیط زیست شهری به همراه داشته اند. این مقاله به مرور اصول و روش های مدیریت علمی آفات با تاکید بر رویکردهای کم خطر زیست محیطی می پردازد.روش: این پژوهش یک مطالعه مروری روایی بر اساس اسناد علمی منتشر شده در پایگاه های معتبر بین المللی و تجارب اجرایی شهرهای پیشرو در زمینه مدیریت پایدار فضای سبز است.یافته ها: مدیریت تلفیقی آفات (IPM) مبتنی بر اولویت بندی روش های غیرشیمیایی شامل کنترل فرهنگی، مکانیکی، بیولوژیک و استفاده از فرمون ها، موثرترین راهکار کاهش مصرف سموم در فضای سبز شهری است. شهرهای پیشرو با حذف علف کش هایی مانند گلایفوزیت و جایگزینی روش های حرارتی، مکانیکی و زیستی، موفق به کاهش ۳۰ تا ۱۰۰ درصدی مصرف آفت کش ها شده اند. کنترل بیولوژیک با استفاده از دشمنان طبیعی (کف دوزک ها، زنبورهای پارازیتوئید، قارچ های بیمارگر حشرات) و نیز روش های مکانیکی (وجین دستی، مالچ، هرس) و فرهنگی (انتخاب گونه های مقاوم، تنوع بخشی گیاهی) از ارکان اصلی این مدیریت هستند.نتیجه گیری: گذار از مدیریت شیمیایی محور به مدیریت تلفیقی و اکولوژیک آفات در فضای سبز شهری نه تنها امکان پذیر و مقرون به صرفه است، بلکه برای حفظ سلامت عمومی و تاب آوری اکوسیستم های شهری ضروری می باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت تلفیقی آفات (IPM) ، کنترل بیولوژیک ، فضای سبز شهری ، کاهش آفت کش ، گلایفوزیت مکانیکی