هم افزایی عمران، معماری و شهرسازی: مرور سیستماتیک در تصمیم گیری شهری

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 104

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

PSHCONF32_004

تاریخ نمایه سازی: 6 تیر 1405

چکیده مقاله:

تصمیم گیری شهری امروزی با پیچیدگی های متعددی روبه رو است که از تعامل میان زیرسیستم های عمران، معماری و شهرسازی ناشی می شود. هر یک از این حوزه ها دارای معیارها، محدودیت ها و اهداف خاص خود هستند و ادغام آن ها در فرآیند تصمیم گیری بدون رویکردی سیستماتیک، می تواند منجر به ناکارآمدی، تضاد اهداف و کاهش کیفیت فضای شهری شود. این مطالعه با هدف مرور و تحلیل رویکردهای چندمتغیره در ساختار تصمیم گیری شهری، به بررسی چارچوب های سیستم مند و روش های تلفیقی در سه حوزه اصلی شهری پرداخته است.مطالعات مرور شده نشان می دهند که استفاده از مدل های چندمعیاره (Multi-Criteria Decision Making – MCDM) و سیستم های پشتیبان تصمیم (Decision Support Systems – DSS) نقش حیاتی در هم افزایی بین شاخص های عمران، معماری و برنامه ریزی شهری ایفا می کنند. این ابزارها امکان سنجش متوازن میان معیارهای اقتصادی، زیست محیطی، اجتماعی و عملکردی را فراهم می آورند و از تصمیمات مبتنی بر دیدگاه های جزیره ای جلوگیری می کنند. همچنین، ادغام داده های مکانی (GIS) و شبیه سازی های دینامیک شهری، امکان تحلیل تاثیرات بلندمدت و سناریوسازی استراتژیک را فراهم ساخته و به تصمیم گیرندگان کمک می کند تا راهکارهایی پایدار و مبتنی بر شواهد ارائه دهند.با تحلیل مطالعات موردی و مرور نظام مند منابع علمی، مشاهده شد که کمبود یکپارچگی بین شاخص های فنی و معیارهای انسانی در بسیاری از شهرها باعث بروز مشکلاتی از قبیل ناکارآمدی شبکه های زیرساختی، تضاد کاربری های شهری و کاهش کیفیت زندگی شهری شده است. بنابراین، تقویت چارچوب های همکاری بین رشته ای و بکارگیری ابزارهای تصمیم گیری مبتنی بر داده و مدل های چندمتغیره، کلید ارتقای کیفیت فرآیندهای تصمیم گیری شهری است.نتایج این مرور، دیدگاه جامعی نسبت به سازوکارهای هم افزایی میان عمران، معماری و شهرسازی ارائه می دهد و نشان می دهد که استفاده از رویکرد سیستماتیک نه تنها به هماهنگی بهتر میان معیارها کمک می کند، بلکه زمینه را برای توسعه شهرهای هوشمند، پایدار و انسان محور فراهم می سازد. این مطالعه پیشنهاد می کند که پژوهش های آینده باید به توسعه مدل های تصمیم گیری منعطف، قابل مقیاس و سازگار با داده های واقعی شهری متمرکز شوند تا امکان پیش بینی دقیق و حمایت از تصمیمات کلان شهری فراهم گردد

نویسندگان

مرجان حیرانی

۱کارشناسی ارشد عمران، شهرداری کرج