مروری بر رابطه بین سبک زندگی سلامت محور و بهزیستی روان شناختی در بزرگسالان

هدف از پژوهش حاضر، بررسی و تحلیل ادبیات موجود در زمینه رابطه متقابل بین سبک زندگی سلامت محور و بهزیستی روان شناختی در دوران بزرگسالی است. سبک زندگی سلامت محور، مجموعه ای از رفتارهای ارادی و مستمر در حوزه های تغذیه، فعالیت بدنی، بهداشت خواب و مدیریت استرس است که هدف آن ارتقای کیفیت زندگی است. در مقابل، بهزیستی روان شناختی به معنای شکوفایی فرد، پذیرش خود و دستیابی به پتانسیل های انسانی است. در این مقاله مروری، با تحلیل مدل های نظری (به ویژه مدل بهزیستی ریف)، تبیین گردید که چگونه رفتارهای سلامت محور از طریق مکانیسم های بیولوژیکی (تغییر در شیمی مغز و محور روده-مغز) و مکانیسم های روان شناختی (افزایش خودکارآمدی و تاب آوری)، منجر به ارتقای بهزیستی روانی می شوند. یافته های این مرور نشان می دهد که رابطه بین این دو متغیر، رابطه ای دوطرفه) است؛ به گونه ای که بهزیستی روانی بالا، انگیزه ی فرد را برای حفظ سبک زندگی سالم افزایش می دهد و بالعکس، عادات سلامت محور، بستر لازم برای شکوفایی روان شناختی را فراهم می سازند. این مقاله در نهایت مدل های پیشگیرانه از اختلالات روانی در بزرگسالی را بر پایه رویکرد کل نگر پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

سبک زندگی سلامت محور ، بهزیستی روان شناختی ، بزرگسالان ، مدل ریف ، شکوفایی ، سلامت کل نگر.