ارزیابی مدل های مدیریت کلاس در هنرستان ها برای کاهش افت تحصیلی و افزایش انگیزه هنرجویان

هدف: پژوهش حاضر با هدف ارزیابی مدل های مدیریت کلاس در هنرستان ها به منظور کاهش افت تحصیلی و افزایش انگیزه هنرجویان صورت پذیرفته است. روش: این تحقیق با اتخاذ رویکردی توصیفی-تحلیلی و بهره گیری از روش پیمایشی و ترکیبی (کمی و کیفی) انجام شده است. جامعه آماری شامل کلیه هنرجویان و معلمان هنرستان های سراسر کشور بوده و داده ها از طریق پرسشنامه های سنجش افت تحصیلی، انگیزه تحصیلی، ادراک از مدل های مدیریت کلاس، و مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری گردیده اند. تجزیه و تحلیل داده های کمی با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (شامل آزمون های t، ANOVA، همبستگی و رگرسیون) و داده های کیفی از طریق تحلیل محتوا صورت گرفته است. یافته ها: یافته های (فرضی) پژوهش نشان داد که مدل های مدیریت کلاس مبتنی بر مشارکت فعال هنرجویان، بازخورد سازنده، ایجاد اهداف روشن، و تقویت حس خودکارآمدی و خودگردانی، به طور معناداری در کاهش افت تحصیلی و افزایش انگیزه درونی و بیرونی هنرجویان موثر هستند. مدل های مشارکتی و انگیزشی نسبت به مدل های صرفا انضباطی، اثربخشی بیشتری داشته اند. همچنین، کیفیت بازخورد معلم و ایجاد محیط یادگیری حمایتی، نقش حیاتی در این میان ایفا می کنند. با این حال، چالش هایی نظیر فشار برنامه درسی و نیاز به آموزش های تخصصی برای معلمان مشاهده شد. نتیجه گیری: مدیریت کلاس به عنوان یک فرایند پیچیده و چندوجهی، تاثیر قابل توجهی بر انگیزه و موفقیت تحصیلی هنرجویان دارد. اتخاذ رویکردهای نوین و فعال در مدیریت کلاس، همراه با حمایت های سازمانی، می تواند به بهبود کیفیت آموزش در هنرستان ها منجر شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت کلاس ، افت تحصیلی ، انگیزه تحصیلی ، هنرستان ، روش ترکیبی ، بازخورد معلم ، مشارکت هنرجو