رابطه کیفیت آموزش های مهارتی در مراکز دانشگاه جامع علمی کاربردی با اشتغال پذیری دانشجویان: نقش میانجی فرهنگ کار

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه کیفیت آموزش های مهارتی در مراکز دانشگاه جامع علمی کاربردی با اشتغال پذیری دانشجویان و با تاکید بر نقش میانجی فرهنگ کار انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی–همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه جامع علمی کاربردی بوده و داده ها از طریق پرسشنامه استاندارد گردآوری شده است. برای تحلیل داده ها از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS استفاده گردید.یافته های پژوهش نشان داد که کیفیت آموزش های مهارتی تاثیر مثبت و معناداری بر اشتغال پذیری دانشجویان دارد. همچنین بین کیفیت آموزش های مهارتی و فرهنگ کار رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. نتایج نشان داد فرهنگ کار نیز به طور مستقیم بر اشتغال پذیری تاثیرگذار است. علاوه بر این، تحلیل مسیرهای غیرمستقیم نشان داد که فرهنگ کار نقش میانجی معناداری در رابطه بین کیفیت آموزش های مهارتی و اشتغال پذیری دانشجویان ایفا می کند.بر اساس نتایج پژوهش می توان نتیجه گرفت که صرف ارائه آموزش های مهارتی برای افزایش اشتغال پذیری کافی نیست، بلکه تقویت فرهنگ کار در کنار ارتقای کیفیت آموزش ها نقش تعیین کننده ای در بهبود آمادگی شغلی دانشجویان دارد. بنابراین، توجه همزمان به ابعاد مهارتی و فرهنگی آموزش می تواند اثربخشی نظام آموزش عالی مهارت محور را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

کیفیت آموزش های مهارتی ، اشتغال پذیری ، فرهنگ کار ، دانشگاه جامع علمی کاربردی ، سرمایه انسانی ، جامعه پذیری حرفه ای