یادگیری فعال رویکردی نوین در نظام های آموزشی

تحولات گسترده علمی، فناوری و اجتماعی در قرن بیست و یکم موجب شده است که نظام های آموزشی سنتی دیگر پاسخگوی نیازهای یادگیرندگان نباشند. در چنین شرایطی، رویکردهای نوین آموزشی با تاکید بر نقش فعال فراگیران در فرایند یاددهی یادگیری مورد توجه پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی قرار گرفته اند. یکی از مهم ترین این رویکردها، یادگیری فعال است که بر مشارکت مستقیم دانش آموزان و دانشجویان در فرایند ساخت دانش تاکید دارد. در یادگیری فعال، فراگیران به جای دریافت منفعلانه اطلاعات، از طریق بحث، حل مسئله، تفکر انتقادی، انجام فعالیت های گروهی و پژوهش های عملی به یادگیری می پردازند. هدف پژوهش حاضر بررسی ابعاد مختلف یادگیری فعال به عنوان رویکردی نوین در نظام های آموزشی است. پژوهش حاضر به روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که یادگیری فعال موجب افزایش انگیزش تحصیلی، ارتقای مهارت های تفکر انتقادی، بهبود عملکرد آموزشی، تقویت مهارت های ارتباطی و افزایش ماندگاری یادگیری می شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که استفاده از راهبردهای یادگیری فعال می تواند زمینه تربیت یادگیرندگان خلاق، مسئولیت پذیر و توانمند را در مواجهه با چالش های زندگی فراهم سازد. بنابراین، بازنگری در برنامه های درسی و استفاده گسترده تر از رویکردهای یادگیری فعال در مدارس و دانشگاه ها ضرورتی اجتناب ناپذیر به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، نظام آموزشی ، یادگیرنده ، روش های تدریس نوین ، مشارکت آموزشی ، یاددهی یادگیری