نقش آموزگار ابتدایی در پرورش مهارت های اجتماعی دانش آموزان

هدف این پژوهش، تبیین و تحلیل نقش محوری آموزگاران مقطع ابتدایی در پرورش مهارت های اجتماعی دانش آموزان است. با توجه به اهمیت دوره ابتدایی به عنوان بستر اصلی شکل گیری شخصیت و تعاملات اجتماعی کودک، این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد ترکیبی (کمی-کیفی) انجام شد. یافته ها نشان می دهد که آموزگاران فراتر از نقش آموزشی، به عنوان الگوی رفتاری، تاثیری تعیین کننده بر توانمندی های عاطفی و اجتماعی دانش آموزان دارند. نتایج نشان دهنده آن است که استفاده از روش های فعال نظیر یادگیری مشارکتی، بازی های نقش آفرینی و مدیریت اثربخش کلاس، رابطه مستقیمی با کاهش رفتارهای نابهنجار و افزایش همدلی، مسئولیت پذیری و مهارت حل مسئله در کودکان دارد. بااین حال، موانعی نظیر فشار برنامه های درسی متمرکز و کمبود آموزش های تخصصی روانی-اجتماعی، مانع از ایفای نقش مطلوب معلمان در این حوزه می شود. در نهایت، پیشنهاد می شود با بازنگری در برنامه های تربیت معلم و اولویت بندی آموزش مهارت های نرم در نظام آموزشی، محیط مدرسه به کانون تمرین دموکراسی، همبستگی و رشد اخلاق اجتماعی تبدیل گردد.

کلیدواژه ها:

آموزگار ابتدایی ، مهارت های اجتماعی ، رشد عاطفی ، یادگیری مشارکتی ، مدیریت کلاس ، برنامه درسی پنهان