چگونگی بهبود وضعیت یادگیری دانش آموز پایه سوم ابتدایی(نیایش) با مشکل بی علاقگی به درس

این اقدام پژوهی با هدف بررسی و بهبود وضعیت یادگیری دانش آموز پایه سوم ابتدایی (نیایش) که با مشکل بی علاقگی به درس مواجه بود، انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، کاهش انگیزه تحصیلی و عدم مشارکت فعال دانش آموز در فرآیند یادگیری بود که موجب افت عملکرد درسی وی شده بود. هدف اصلی این مطالعه، شناسایی عوامل موثر بر بی علاقگی و به کارگیری راهکارهای مناسب برای افزایش انگیزه و بهبود یادگیری دانش آموز بود. روش پژوهش از نوع اقدام پژوهی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق دو منبع اصلی گردآوری شد؛ شواهد یک شامل مشاهده مستقیم رفتار دانش آموز در کلاس، بررسی فعالیت های کلاسی و نتایج ارزشیابی های مستمر، و شواهد دو شامل مصاحبه با والدین، گفت وگو با معلم و بررسی شرایط محیطی و خانوادگی دانش آموز. پس از تحلیل داده ها، راهکارهایی مانند استفاده از روش های تدریس فعال، تشویق کلامی و غیرکلامی، ایجاد انگیزه های درونی و بیرونی، و مشارکت بیشتر دانش آموز در فعالیت های گروهی اجرا شد. یافته های پژوهش نشان داد که پس از اجرای راهکارها، میزان علاقه مندی دانش آموز به درس افزایش یافته و مشارکت او در فعالیت های کلاسی بهبود پیدا کرده است. همچنین عملکرد تحصیلی وی در ارزشیابی های مستمر ارتقاء یافت. نتایج کلی نشان داد که استفاده از روش های انگیزشی و تدریس فعال می تواند نقش موثری در بهبود یادگیری دانش آموزان کم انگیزه داشته باشد. در نهایت، این اقدام پژوهی تاکید می کند که توجه به نیازهای فردی دانش آموزان و استفاده از روش های متنوع آموزشی، در افزایش کیفیت یادگیری بسیار موثر است.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، بی علاقگی به درس ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری فعال ، دانش آموز ابتدایی