چگونه توانستم با شناسایی نیازهای آموزشی و تربیتی دانش آموزان و برنامه ریزی مبتنی بر داده، کیفیت عملکرد مدرسه را بهبود بخشیده و رضایت ذی نفعان را افزایش دهم؟

پژوهش حاضر با هدف شناسایی نیازهای آموزشی و تربیتی دانش آموزان و بهبود کیفیت عملکرد مدرسه از طریق برنامه ریزی مبتنی بر داده در دبیرستان دخترانه دولتی ستایش استان تهران انجام شد. مسئله اصلی پژوهش، وجود تفاوت های فردی در سطح یادگیری، برخی افت های تحصیلی و ضرورت ارتقای کیفیت تصمیم گیری های آموزشی مبتنی بر شواهد بود. این اقدام پژوهی با هدف تحلیل وضعیت موجود، شناسایی دقیق نیازهای دانش آموزان و اجرای مداخلات هدفمند برای ارتقای عملکرد آموزشی و افزایش رضایت ذی نفعان صورت گرفت. روش پژوهش از نوع اقدام پژوهی و ترکیبی از رویکردهای کیفی و کمی بود که در آن جامعه آماری شامل ۶۰۰ دانش آموز در ۱۶ کلاس با میانگین ۳۸ دانش آموز مورد بررسی قرار گرفت. گردآوری اطلاعات در قالب دو بخش «شواهد یک» و «شواهد دو» انجام شد؛ به طوری که شواهد یک شامل مشاهده کلاس ها، تحلیل نمرات، بررسی وضعیت آموزشی و مصاحبه با دبیران و دانش آموزان بود و شواهد دو پس از اجرای مداخلات آموزشی مبتنی بر داده به منظور ارزیابی تغییرات عملکردی و میزان رضایت ذی نفعان جمع آوری گردید. یافته های پژوهش نشان داد اجرای برنامه ریزی مبتنی بر داده و مداخلات آموزشی هدفمند موجب بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان، افزایش انگیزه یادگیری، کاهش افت تحصیلی و ارتقای تعامل میان معلمان، دانش آموزان و اولیا شده است. همچنین نتایج بیانگر افزایش رضایت ذی نفعان و بهبود فضای آموزشی مدرسه بود و نشان داد که تصمیم گیری مبتنی بر شواهد نقش مهمی در ارتقای کیفیت مدیریت آموزشی دارد. در نهایت این پژوهش تاکید می کند که اقدام پژوهی و استفاده نظام مند از داده ها می تواند به عنوان رویکردی موثر در بهبود مستمر کیفیت آموزشی و ارتقای عملکرد مدارس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، برنامه ریزی مبتنی بر داده ، شواهد آموزشی ، عملکرد تحصیلی ، رضایت ذی نفعان.