توسعه چارچوب «روان سنجی پویا» برای ارزیابی شخصیت دانشجویان در طول فرایند یادگیری

تحولات سریع آموزش عالی، گسترش فناوری های دیجیتال و تغییر نگرش ها نسبت به ماهیت یادگیری، ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی ارزیابی شخصیت دانشجویان را بیش از پیش آشکار ساخته است. در رویکردهای کلاسیک روان سنجی، شخصیت غالبا به عنوان مجموعه ای از ویژگی های نسبتا پایدار در نظر گرفته می شود که از طریق آزمون های مقطعی و خودگزارشی اندازه گیری می شوند. با این حال، این رویکردها قادر نیستند تغییرات تدریجی و پویایی های شخصیتی دانشجویان را در طول فرایند یادگیری به درستی تبیین کنند. پژوهش حاضر با هدف توسعه چارچوب «روان سنجی پویا» برای ارزیابی شخصیت دانشجویان در بستر یادگیری دانشگاهی انجام شده است. این پژوهش با بهره گیری از روش مروری و تحلیل منابع علمی مرتبط، به بررسی مبانی نظری، مولفه ها، سازوکارها، کاربردها و چالش های این رویکرد پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که روان سنجی پویا بر پایش مستمر ویژگی های شخصیتی، استفاده از داده های چندمنبعی، تحلیل رفتارهای واقعی دانشجویان، توجه به زمینه های آموزشی و بهره گیری از فناوری های هوش مصنوعی استوار است. در این چارچوب، شخصیت پدیده ای پویا و تحول پذیر تلقی می شود که در تعامل با تجربه های آموزشی، محیط دانشگاهی و روابط اجتماعی تغییر می یابد. همچنین نتایج نشان داد که استفاده از سامانه های یادگیری الکترونیکی، تحلیل یادگیری و الگوریتم های هوشمند می تواند امکان شناسایی روندهای رشد شخصیتی، پیش بینی چالش های آموزشی و ارائه بازخوردهای هدفمند را فراهم سازد. با وجود مزایای فراوان، اجرای این چارچوب مستلزم توجه به ملاحظات اخلاقی، حفظ حریم خصوصی، امنیت داده ها و کنترل سوگیری های الگوریتمی است. در مجموع، چارچوب روان سنجی پویا می تواند زمینه ساز نسل جدیدی از نظام های ارزیابی شخصیت در آموزش عالی باشد و نقش موثری در ارتقای کیفیت یادگیری، توسعه فردی دانشجویان و تصمیم گیری های آموزشی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

روان سنجی پویا ، شخصیت دانشجویان ، آموزش عالی ، تحلیل یادگیری ، هوش مصنوعی