بررسی رابطه بین سواد دیجیتال مربیان پرورشی و میزان جذب دانش آموزان به فعالیت های گروهی

در عصر تحولات شتابان فناوری و تغییر زیست بوم های آموزشی، سواد دیجیتال مربیان به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در پویایی و اثربخشی فعالیت های پرورشی مطرح است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین سواد دیجیتال مربیان پرورشی و میزان جذب دانش آموزان به فعالیت های گروهی در مدارس شهرستان پاوه در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. روش این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه مربیان پرورشی و دانش آموزان مقاطع مختلف تحصیلی شهرستان پاوه بوده که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان و روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، نمونه ای متناسب انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد سواد دیجیتال (بر اساس چارچوب DigComp) و پرسشنامه محقق ساخته سنجش میزان جذب به فعالیت های گروهی با روایی و پایایی تایید شده بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که بین سواد دیجیتال مربیان و میزان مشارکت دانش آموزان در فعالیت های تیمی رابطه مثبت و معناداری (۰.۰۱ > p) وجود دارد. نتایج رگرسیون حاکی از آن بود که مولفه «تولید محتوای دیجیتال» و «ارتباطات مجازی»، قوی ترین پیش بینی کننده برای جذب دانش آموزان به فعالیت های گروهی هستند. بر اساس نتایج، مربیانی که از مهارت های دیجیتال و ابزارهای تعاملی در برنامه های خود بهره می برند، موفق شده اند جذابیت فعالیت های پرورشی را افزایش داده و نرخ مشارکت دانش آموزان را بهبود بخشند. در نهایت، نتیجه گیری شد که ارتقای شایستگی های دیجیتال مربیان پرورشی در مدارس پاوه، ضرورتی بنیادین برای پیوند با نسل جدید و تقویت روحیه کار تیمی در بستر آموزش های ترکیبی است.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال ، مربیان پرورشی ، فعالیت های گروهی ، مشارکت دانش آموزان