مدیریت محیط یادگیری با هوش مصنوعی؛ راهکاری نوین برای افزایش تاب آوری شناختی دانش آموزان

در عصر حاضر، افزایش روزافزون محرک های محیطی و دیجیتال، ظرفیت های توجهی و تاب آوری شناختی دانش آموزان را با چالش های جدی روبرو کرده است. این پژوهش با هدف واکاوی نقش هوش مصنوعی در مدیریت محیط های یادگیری، به بررسی راهکارهای نوین جهت تقویت «تاب آوری شناختی» می پردازد. روش این مطالعه، تحلیل توصیفی-تحلیلی نقش سیستم های هوشمند در پایش داده های محیطی و تحلیل رفتاری دانش آموزان است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی با بهره گیری از الگوریتم های تطبیقی و اینترنت اشیاء (IoT)، نه تنها قادر به بهینه سازی پارامترهای فیزیکی محیط یادگیری (مانند مدیریت هوشمند نور و صدا) است، بلکه با ارائه بازخوردهای آنی و شخصی سازی محتوا، به دانش آموز در حفظ تمرکز و گذار موفقیت آمیز از وقایع حواس پرتی کمک می کند. نتایج نهایی حاکی از آن است که تلفیق ابزارهای هوش مصنوعی با فرآیندهای یادگیری، فراتر از یک تسهیل گر فنی، به عنوان یک «داربست شناختی» عمل کرده و به دانش آموزان کمک می کند تا توانایی خودتنظیمی و پایداری توجه خود را در محیط های پرمحرک امروزی ارتقا بخشند. در پایان، ملاحظات اخلاقی و ضرورت حفظ تعادل میان حمایت هوشمند و استقلال عمل یادگیرنده مورد بحث قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی (AI) ، تاب آوری شناختی ، محیط یادگیری هوشمند ، مدیریت حواس پرتی ، یادگیری تطبیقی ، خودتنظیمی ، داربست شناختی