مدیریت پایدار فضای سبز شهری با تاکید بر تفکیک آب شرب از آب آبیاری

فضای سبز شهری به عنوان یکی از مولفه های اساسی کیفیت زندگی در شهرها، نیازمند مدیریت پایدار منابع آب است. با تشدید بحران کم آبی در بسیاری از مناطق جهان به ویژه مناطق خشک و نیمه خشک، استفاده از آب شرب برای آبیاری فضای سبز به چالشی جدی تبدیل شده است. این مقاله به بررسی مدیریت پایدار فضای سبز شهری با تاکید بر تفکیک آب شرب از آب آبیاری می پردازد. در این راستا، مبانی نظری مدیریت پایدار فضای سبز، منابع آب جایگزین شامل آب خاکستری، آب بازیافتی و آب باران، چالش های پیاده سازی سیستم های دوگانه تامین آب، چارچوب های سیاستی و مقرراتی، مطالعات موردی موفق در ایران و جهان، و پیشینه پژوهش در این حوزه مورد بررسی قرار می گیرد. یافته های پژوهش های متعدد نشان می دهد که تفکیک آب شرب از آب آبیاری می تواند مصرف آب شرب شهری را تا ۶۷ درصد کاهش داده و هزینه های قابل توجهی را برای شهرداری ها صرفه جویی نماید. همچنین استفاده از آب های بازیافتی و آب باران به عنوان منابع جایگزین، ضمن کاهش فشار بر منابع آب شرب، به پایداری اکولوژیک فضای سبز شهری کمک می کند. با این حال، چالش هایی نظیر هزینه های زیرساختی، نگرانی های بهداشتی، و پذیرش عمومی نیازمند توجه جدی است. در نهایت نتیجه گیری می شود که مدیریت پایدار فضای سبز شهری نیازمند رویکردی جامع و یکپارچه شامل تفکیک شبکه های آبرسانی، استفاده از منابع آب جایگزین، طراحی مبتنی بر بوم محوری و مشارکت ذی نفعان می باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت پایدار فضای سبز شهری ، تفکیک آب شرب ، آب آبیاری ، آب بازیافتی