رابطه بهزیستی روانشناختی با خودکنترلی و بخشش در دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بهزیستی روانشناختی با خودکنترلی و بخشش در دانشجویان دختر دانشگاه فردوسی مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دختر ۱۸ تا ۲۶ سال دانشگاه فردوسی مشهد بود که از میان آنان ۱۴۳ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۹؛ بازنگری ۲۰۰۲)، پرسشنامه خودکنترلی تانجی و همکاران (۲۰۰۴) و پرسشنامه بخشش ری و همکاران (۲۰۰۱) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS-۲۳ تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین بهزیستی روانشناختی با بخشش و نیز با خودکنترلی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (۰۵/۰P<)، اما بین خودکنترلی و بخشش رابطه معناداری مشاهده نشد(۰۵/۰P>). همچنین، خودکنترلی و بخشش به طور معناداری توان پیش بینی بهزیستی روانشناختی را داشتند (۰۵/۰P<). در مجموع، یافته ها بر اهمیت نقش خودکنترلی و بخشش در ارتقای بهزیستی روانشناختی دانشجویان تاکید دارند

کلیدواژه ها:

بهزیستی روانشناختی ، خودکنترلی ، بخشش ، دانشجویان