بررسی آموزش جغرافیا به عنوان یک رویکرد آموزشی مبتنی بر مکان

آموزش جغرافیای محلی به عنوان یک رویکرد آموزشی مبتنی بر مکان، نقش اساسی در شکل دهی و تقویت مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان ایفا می کند. این نقش را می توان در قالب یک فرآیند چندمرحله ای و تعاملی تبیین کرد که در آن یادگیری محیطی، ابتدا از سطح شناختی آغاز شده و سپس به سطوح عاطفی و رفتاری گسترش می یابد. در واقع، آموزش جغرافیای محلی با ایجاد تجربه های واقعی و ملموس از محیط زندگی، زمینه ای فراهم می کند که دانش آموزان بتوانند مسائل زیست محیطی را نه به عنوان مفاهیم انتزاعی، بلکه به عنوان چالش های واقعی و مرتبط با زندگی روزمره خود درک کنند (Gruenewald, ۲۰۰۳).در تحلیل عمیق تر، مشخص می شود که یکی از مهم ترین کارکردهای آموزش جغرافیای محلی، کاهش فاصله میان دانش نظری و تجربه زیسته است. این کاهش فاصله موجب می شود یادگیری از حالت حافظه محور خارج شده و به یک فرایند معنادار و پایدار تبدیل شود. در چنین شرایطی، دانش آموز نه تنها اطلاعات محیطی را دریافت می کند، بلکه آن ها را در بستر واقعی تجربه کرده و درونی سازی می کند. این امر مطابق با دیدگاه های یادگیری مبتنی بر تجربه است که تاکید دارند یادگیری زمانی عمیق تر و پایدارتر خواهد بود که در تعامل مستقیم با محیط واقعی صورت گیرد (Sobel, ۲۰۱۷). در نتیجه، می توان گفت آموزش جغرافیای محلی یک بستر مناسب برای تحقق یادگیری عمیق و پایدار در حوزه آموزش محیط زیست فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

جغرافیای محلی ، مسئولیت پذیری زیست محیطی ، آموزش محیط زیست ، دانش آموزان ، احساس تعلق مکانی ، آموزش جغرافیا ، توسعه پایدار.