طراحی نظام دورکاری و کار ترکیبی در شهرداری با تکیه بر زیرساخت های فناوری اطلاعات و امنیت شبکه

همه گیری ویروس کرونا در سال ۱۳۹۸، اگرچه به عنوان یک بحران جهانی سلامت عمومی تلقی گردید، اما به وضوح نشان داد که بسیاری از سازمان های دولتی ایران از جمله شهرداری ها، فاقد ساختارهای منظم، سیاست های مدون و زیرساخت های فنی لازم برای استقرار نظاممند دورکاری هستند. تجربه اجرای شتابزده و اضطراری دورکاری در دوران اوج بیماری، با وجود حفظ نسبی تداوم خدمات، آسیب های جدی در حوزه های امنیت اطلاعات، بهره وری نیروی انسانی، عدالت سازمانی و کیفیت خدمات را نمایان ساخت. هدف اصلی این پژوهش، طراحی یک نظام جامع، گام به گام و عملیاتی برای استقرار دورکاری و کار ترکیبی در شهرداری است که ضمن بهره گیری از تجارب موفق جهانی و بومی سازی آنها با ساختار مدیریت شهری ایران، بتواند هم زمان به کاهش هزینه های جاری، افزایش رضایت شغلی کارکنان، ارتقای بهره وری و تضمین امنیت اطلاعات و تداوم خدمات دست یابد. این نظام در هشت گام اصلی شامل شناسایی و دسته بندی مشاغل، تدوین سیاست ها و رویه ها، تامین زیرساخت های فناوری، طراحی پروتکل های امنیت اطلاعات، تدوین شیوه نامه پشتیبانی فنی، آموزش نیروی انسانی، اجرای پایلوت و گسترش تدریجی تدوین شده است. خروجی نهایی پژوهش، یک دفترچه راهنمای جامع برای واحدهای منابع انسانی و فناوری اطلاعات شهرداری مشتمل بر هشت بخش مجزا اما به هم پیوسته است که مسیر اجرای کامل و امن دورکاری را از شناسایی مشاغل تا ارزیابی و بهبود مستمر ترسیم می نماید. مطالعه موردی اجرای آزمایشی این نظام در یکی از کلانشهرهای ایران، نشان دهنده کاهش ۲۵ درصدی هزینه های جاری، افزایش ۱۵ درصدی رضایت شغلی کارکنان و بهبود محسوس شاخص های امنیت اطلاعات در مقایسه با دوره های پیشین دورکاری اضطراری بوده است.

کلیدواژه ها:

دورکاری شهرداری ، کار ترکیبی ، زیرساخت فناوری اطلاعات ، امنیت شبکه ، مدیریت منابع انسانی