خستگی دیجیتال در فرایند یادگیری؛ پیامدهای روانی آموزشی استفاده مداوم از فناوری های آموزشی

چکیدهگسترش فناوری های آموزشی، سامانه های یادگیری، کلاس های مجازی، تکالیف آنلاین، پیام رسان های آموزشی و ابزارهای مبتنی بر صفحه نمایش، فرصت های تازه ای برای یادگیری ایجاد کرده است؛ اما استفاده مداوم و بدون تنظیم از این ابزارها می تواند به خستگی دیجیتال در دانش آموزان منجر شود. خستگی دیجیتال به حالتی از فرسودگی شناختی، هیجانی، جسمی و انگیزشی گفته می شود که در اثر درگیری طولانی مدت با ابزارهای دیجیتال و فعالیت های یادگیری مبتنی بر فناوری شکل می گیرد. مقاله حاضر با روش مروری تحلیلی روایتی و با تکیه بر ادبیات خستگی یادگیری الکترونیکی، خستگی ناشی از ویدئوکنفرانس، فناورانه زدگی، فرسودگی تحصیلی، بار شناختی، سلامت روان دیجیتال و سواد رسانه ای، پیامدهای روانی آموزشی خستگی دیجیتال را بررسی می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد خستگی دیجیتال صرفا خستگی چشم یا نشستن طولانی پشت صفحه نیست، بلکه از ترکیب زمان طولانی استفاده، حواس پرتی، چندوظیفگی، طراحی آموزشی نامناسب، دسترسی دائمی، کاهش تعامل انسانی، ضعف خودتنظیمی و فشار جسمانی ایجاد می شود. پیامدهای آن شامل کاهش تمرکز، افت انگیزه، بی حوصلگی، تحریک پذیری، اختلال خواب، فشار چشمی، یادگیری سطحی، کاهش مشارکت و تضعیف رابطه معلم دانش آموز است. مقاله در پایان بر نقش معلم، خانواده، مشاور مدرسه و سیاست گذاران آموزشی در طراحی یادگیری متعادل، ترکیبی و انسان محور تاکید می کند.واژگان کلیدی: خستگی دیجیتال، دانش آموزان، فناوری آموزشی، یادگیری آنلاین، فناورانه زدگی، فرسودگی تحصیلی، سلامت روان دیجیتال