ردپای آنلاین دانش آموزان در مدرسه دیجیتال؛ آگاهی، حریم خصوصی و مسئولیت پذیری

با گسترش مدرسه دیجیتال، سامانه های آموزشی، شبکه های ارتباطی، نرم افزارهای یادگیری، پیام رسان ها، محتوای چندرسانه ای و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، دانش آموزان در جریان فعالیت های روزمره آموزشی و ارتباطی خود ردپاهایی از رفتار، انتخاب، جست وجو، گفت وگو، بارگذاری محتوا و مشارکت آنلاین به جا می گذارند. این ردپاهای دیجیتال می توانند بر حریم خصوصی، هویت، اعتبار اجتماعی، امنیت روانی، رفتار یادگیری و فرصت های آینده دانش آموزان اثر بگذارند. مقاله حاضر با روش مروری تحلیلی روایتی و با تکیه بر ادبیات شهروندی دیجیتال، سواد رسانه ای، آموزش حریم خصوصی، امنیت آنلاین و اخلاق فناوری، موضوع ردپای دیجیتال دانش آموزان را در مدرسه دیجیتال بررسی می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد آموزش ردپای دیجیتال نباید فقط به هشدار درباره خطرها محدود شود؛ بلکه مدرسه باید به دانش آموز بیاموزد چگونه رفتار آنلاین او بخشی از هویت دیجیتال او را می سازد، چگونه اشتراک گذاری بی ملاحظه می تواند پیامدهای کوتاه مدت و بلندمدت داشته باشد، و چگونه مشارکت مسئولانه می تواند حضوری مثبت و ایمن در فضای دیجیتال ایجاد کند. مقاله در پایان بر نقش معلم، خانواده، مشاور مدرسه و سیاست گذاران آموزشی در آموزش سناریومحور، تقویت عادت های حریم خصوصی، ارتباط محترمانه آنلاین و همکاری مدرسه و خانواده تاکید می کند.واژگان کلیدی: ردپای دیجیتال، دانش آموزان، مدرسه دیجیتال، حریم خصوصی، شهروندی دیجیتال، سواد رسانه ای، مسئولیت پذیری آنلاین