عدالت آموزشی در مدرسه دیجیتال؛ چالش دسترسی، کیفیت یادگیری و حمایت از دانش آموزان کم برخوردار

مدرسه دیجیتال می تواند فرصت های تازه ای برای دسترسی به منابع آموزشی، انعطاف در یادگیری، ارتباط بهتر میان معلم و دانش آموز و تنوع بخشی به روش های تدریس فراهم کند؛ اما تحول دیجیتال در آموزش به خودی خود به عدالت آموزشی منجر نمی شود. اگر دسترسی به ابزار، اینترنت، مهارت دیجیتال، محتوای باکیفیت، حمایت معلم و پشتیبانی خانواده میان دانش آموزان به صورت نابرابر توزیع شود، مدرسه دیجیتال می تواند نابرابری های پیشین را بازتولید یا حتی تشدید کند. مقاله حاضر با روش مروری تحلیلی روایتی و با تکیه بر ادبیات شکاف دیجیتال، عدالت آموزشی، آموزش فراگیر، آمادگی معلمان و همکاری مدرسه و خانواده، عدالت آموزشی در مدرسه دیجیتال را در سه محور دسترسی، کیفیت یادگیری و حمایت از دانش آموزان کم برخوردار بررسی می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد عدالت دیجیتال فقط به معنای توزیع ابزار یا اتصال اینترنت نیست؛ بلکه به مشارکت معنادار، محتوای قابل دسترس، توانمندی معلمان، حمایت روانی آموزشی، طراحی یادگیری ترکیبی و توجه ویژه به دانش آموزان محروم، روستایی، دارای نیازهای ویژه یا در معرض افت تحصیلی وابسته است. مقاله در پایان راهکارهایی مانند تخصیص منابع بر اساس نیاز، آموزش حرفه ای معلمان، حمایت خانواده، پیش بینی مسیرهای کم فناوری و پایش دانش آموزان در معرض حذف آموزشی را پیشنهاد می دهد.واژگان کلیدی: عدالت آموزشی، مدرسه دیجیتال، شکاف دیجیتال، دانش آموزان کم برخوردار، دسترسی، کیفیت یادگیری، آموزش فراگیر