عنوان مقاله: تاثیر سازه های ارتباطی و درک محتوای آموزشی درعملکرد تحصیلی کودکان کم توان ذهنی استان اصفهان

در عصر حاضر، ارتقای عملکرد تحصیلی کودکان با ناتوانی ذهنی به یکی از چالش های بنیادین نظام های آموزشی و دغدغه های عمیق علمی-اجتماعی تبدیل شده است که ضرورت بازتعریف رویکردهای آموزشی را بیش از پیش نمایان می سازد. این پژوهش با هدف واکاوی نقش سازه های ارتباطی و تاثیر آن بر درک محتوای آموزشی، به بررسی چگونگی تعامل این متغیرها در بستر عملکرد تحصیلی کودکان کم توان ذهنی در استان اصفهان پرداخته است. یافته های نظری این مطالعه نشان می دهد که سازه های ارتباطی صرفا به عنوان ابزار انتقال پیام عمل نکرده، بلکه به عنوان بسترهای شناختی و عاطفی ایفای نقش کرده و بسترساز عمق بخشی به درک مفاهیم آموزشی برای این گروه از دانش آموزان می باشند؛ بدین معنا که کیفیت تعاملات ارتباطی معلم و دانش آموز و همچنین ساختاردهی محتوای آموزشی بر اساس توانایی های شناختی محدود، مستقیما بر تسهیل یادگیری و تقویت انگیزه تحصیلی اثرگذار است. بر این اساس، درک محتوای آموزشی از طریق این سازه ها، فرآیندی پویا و چندوجهی است که در آن، بازنمایی معنایی محتوا با ظرفیت های ارتباطی دانش آموز همسو می شود. این پژوهش با تاکید بر ابعاد روان شناختی و اجتماعی-فرهنگی یادگیری، implicates سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی را برای طراحی مداخلات هدفمند و بومی سازی شده در مدارس ویژه و عادی فراگیر می داند. نتایج به دست آمده، راهگشای تدوین چارچوب های نظری نوین برای تقویت توانمندسازی آموزشی و بهبود کیفیت زندگی این کودکان در جامعه است و پیشنهاد می شود در مطالعات آینده، ابعاد عینی سازی این سازه ها در فرهنگ های مختلف مورد بازآزمایی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کودکان کم توان ذهنی ، سازه های ارتباطی ، درک محتوای آموزشی ، عملکرد تحصیلی ، استان اصفهان