ارتباط متقابل برنامه ریزی درسی و تعاملات آموزشی پژوهشی در اثر بخشی راهبردهای تدریس

پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل ارتباط متقابل میان مولفه های برنامه ریزی درسی و تعاملات آموزشی -پژوهشی در جهت ارتقای اثربخشی راهبردهای تدریس به رشته تحریر درآمده است. شیوه اجرای این مطالعه بر اساس ماهیت موضوع، از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی است که طی آن، روند پژوهش با مرور نظام مند اسناد بالادستی، متون نظری و پیشینه های پژوهشی مرتبط در حوزه علوم تربیتی آغاز و سپس با گردآوری داده های کتابخانه ای تداوم یافته است. مدل تحلیل مطالب در این تحقیق، مبتنی بر الگوی تحلیل سیستمی و سنتز پژوهی است که در آن، پیوندهای ساختاری میان طراحی آموزشی و کنش گری پژوهشی معلمان مورد واکاوی قرار گرفته است تا چگونگی تاثیر این دو متغیر بر کیفیت یاددهی مشخص گردد. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که برنامه ریزی درسی به عنوان نقشه راه، بستر لازم را برای هدفمندی فعالیت ها فراهم آورده و تعاملات آموزشی -پژوهشی به عنوان نیروی محرک، منجر به بومی سازی و پویایی راهبردهای تدریس می گردند. یافته ها حاکی از آن است که هرگونه گسست میان برنامه ریزی و پژوهش های کلاسی، منجر به صوری شدن تدریس می شود، در حالی که تلفیق این دو، ضمن تقویت مهارت های حرفه ای مدرسان، باعث افزایش عمق یادگیری و کارآمدی الگوهای نوین آموزشی در محیط های یادگیری می گردد. در نهایت، برقراری یک چرخه بازخوردی میان برنامه ریزی و عمل پژوهشی به عنوان راهکار اصلی بهبود تدریس شناخته شد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، تعاملات آموزشی ، پژوهش تربیتی ، راهبردهای تدریس ، اثربخشی آموزشی