نقش روایت گری مثبت معلمان در ساختن آینده نگری فعال در دانش آموزان مناطق محروم

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روایت گری مثبت معلمان در ساختن آینده نگری فعال در دانش آموزان مناطق محروم انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش، شکاف عمیق بین شرایط عینی زندگی در مناطق محروم و ضرورت پرورش نگرش آینده نگر و عاملیت محور در دانش آموزان این مناطق است. روش پژوهش از نوع کتابخانه ای و مبتنی بر مرور نظام مند متون علمی، مقالات معتبر و اسناد پژوهشی مرتبط با موضوع بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که روایت گری مثبت معلمان، به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای تربیتی، می تواند با بازتعریف هویت فردی و اجتماعی دانش آموزان، تقویت سرمایه روان شناختی از جمله امید و خودکارآمدی، و ارائه الگوهای موفقیت آمیز بومی، به ساختن آینده نگری فعال در آنان کمک کند. در مناطق محروم که معمولا با چالش هایی مانند کمبود منابع آموزشی، انتظارات پایین والدین و فقدان الگوهای موفق مواجه هستند، معلمان با فراتر رفتن از نقش انتقال دهنده صرف دانش، به عاملی واسط میان محیط چالشی و پتانسیل فردی دانش آموز تبدیل می شوند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که روایت گری مثبت معلمان از طریق سه سازوکار اصلی بازسازی هویت روایی، تقویت تفکر عاملیت و ترسیم مسیرهای موفقیت، به پرورش آینده نگری فعال در دانش آموزان مناطق محروم می انجامد. با این حال، تحقق این نقش مهم مستلزم توانمندسازی معلمان، حمایت نهادی و بازنگری در برنامه های درسی است. در نهایت، پژوهش پیشنهاد می کند که نظام آموزشی با اتخاذ رویکردهای روایت محور و سرمایه گذاری بر معلمان مناطق محروم، زمینه های لازم برای تربیت نسلی آینده نگر و عاملیت مند را فراهم آورد.واژگان کلیدی: روایت گری مثبت، آینده نگری فعال، مناطق محروم، سرمایه روان شناختی، هویت روایی