تاثیر روان شناختی بازی ها بر سطح یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیرات روان شناختی استفاده از بازی های آموزشی (دیجیتال و غیردیجیتال) بر فرایند یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی است. دوره ابتدایی به دلیل حساسیت های رشد شناختی و عاطفی، بستر مناسبی برای آموزش غیرمستقیم فراهم می آورد. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و بر مبنای مرور ادبیات پژوهشی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که بازی ها با افزایش ترشح دوپامین، بهبود تمرکز، کاهش اضطراب ناشی از شکست و تقویت مهارت های اجتماعی، سطح یادگیری پایدار را تا ۴۰ درصد افزایش می دهند. نتایج حاکی از آن است که بازی وارسازی (Gamification) نه تنها انگیزه ی درونی دانش آموزان را تقویت می کند، بلکه به تثبیت مفاهیم پیچیده در حافظه بلندمدت نیز کمک شایانی می نماید.پژوهش حاضر با هدف تبیین و واکاوی ابعاد روان شناختی بازی های آموزشی و نقش آن ها در ارتقای سطح یادگیری و تحول شناختی دانش آموزان دوره ابتدایی تدوین شده است. دوره ابتدایی به عنوان حیاتی ترین بازه زمانی برای شکل گیری ساختارهای عصبی و مهارت های پایه، نیازمند متدهایی است که با ساختار روانی کودک همسویی داشته باشد.روش شناسی: این مطالعه با بهره گیری از روش مروری-تحلیلی و با استناد به نظریات روانشناسی رشد و یادگیری، به بررسی مکانیسم های درگیری ذهنی در حین بازی پرداخته است.یافته ها: تحلیل ها نشان می دهد که بازی ها از طریق سه کانال اصلی: ۱. تحریک سیستم پاداش مغز (ترشح دوپامین و افزایش انگیزه)، ۲. کاهش فیلترهای عاطفی (اضطراب و ترس از قضاوت) و ۳. تقویت عملکردهای اجرایی (حافظه کاری و بازداری پاسخ)، منجر به تعمیق یادگیری می شوند. بازی وارسازی محیط آموزشی باعث انتقال یادگیری از حافظه کوتاه مدت به حافظه بلندمدت (عنصری که در آموزش سنتی اغلب مفقود است) می گردد.نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که بازی آموزشی نه یک فعالیت جانبی، بلکه یک ضرورت بیولوژیکی و روانی برای یادگیری پایدار است که می تواند شکاف میان توانایی های بالقوه و بالفعل دانش آموز را پر کند.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، روانشناسی یادگیری ، دوره ابتدایی ، انگیزه پیشرفت ، یادگیری فعال