نقش آموزش های مهارتی منابع انسانی بومی در توسعه گردشگری پایدار شهری و روستایی

گردشگری پایدار به عنوان یکی از مهم ترین راهبردهای توسعه اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی در مناطق شهری و روستایی، نیازمند نیروی انسانی ماهر، منعطف و توانمند است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل نقش برنامه ریزی آموزش های مهارتی منابع انسانی بومی در توسعه گردشگری پایدار شهری و روستایی انجام شده است. رویکرد پژوهش کیفی و از نوع مرور نظام مند بوده و داده ها از طریق بررسی منابع کتابخانه ای، مقالات علمی و اسناد معتبر داخلی و خارجی منتشر شده تا سال ۲۰۲۶ میلادی گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که برنامه ریزی آموزشی مهارت محور با تاکید بر توانمندسازی منابع انسانی بومی، نقشی کلیدی در ارتقای کیفیت خدمات گردشگری، افزایش مشارکت واقعی جامعه محلی، حفظ میراث فرهنگی و طبیعی، کاهش پدیده نشت اقتصادی و ایجاد اشتغال پایدار ایفا می کند. همچنین، واکاوی متون نشان دهنده یک شکاف معنادار بین برنامه های آموزشی صلب موجود و نیازهای پویای صنعت گردشگری است که نیازمند بازنگری اساسی در رویکردهای برنامه ریزی آموزشی است. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت تدوین برنامه های آموزشی هم آفرین و مهارتی متناسب با ظرفیت های بومی، توانمندسازی نیروی انسانی محلی و ایجاد پیوند موثر بین آموزش، اشتغال و توسعه پایدار گردشگری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، آموزش های مهارتی ، منابع انسانی بومی ، گردشگری پایدار ، توسعه شهری و روستایی