رابطه میان اعتماد آموزشی به فناوری های هوشمند و نوآوری در طراحی تدریس معلمان

گسترش فناوری های هوشمند در آموزش، چشم اندازهای تازه ای برای تحول در شیوه های تدریس و یادگیری ایجاد کرده است. در این میان، میزان اعتماد آموزشی معلمان به فناوری های هوشمند به عنوان یکی از عوامل کلیدی در پذیرش و به کارگیری موثر این ابزارها مطرح می شود. هدف این پژوهش، تحلیل رابطه میان اعتماد آموزشی به فناوری های هوشمند و میزان نوآوری معلمان در طراحی تدریس است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با هدف بررسی ابعاد مختلف اعتماد به فناوری های هوشمند در محیط های آموزشی و تاثیر آن بر خلاقیت و نوآوری در طراحی فعالیت های یاددهی–یادگیری انجام شده است.یافته های نظری و تجربی نشان می دهد که هرچه سطح اعتماد آموزشی معلمان به فناوری های هوشمند بیشتر باشد، تمایل آنان به استفاده از روش های نوین تدریس، طراحی فعالیت های تعاملی، بهره گیری از داده های یادگیری و شخصی سازی فرایند آموزش افزایش می یابد. در مقابل، نبود اعتماد یا نگرانی نسبت به کارایی، دقت و پیامدهای اخلاقی فناوری های هوشمند می تواند به مقاومت در برابر نوآوری آموزشی منجر شود. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که متغیرهایی مانند سواد دیجیتال معلمان، تجربه کار با فناوری، حمایت سازمانی، دسترسی به زیرساخت های آموزشی و نگرش مثبت به تحول دیجیتال نقش میانجی در تقویت رابطه میان اعتماد به فناوری های هوشمند و نوآوری در طراحی تدریس ایفا می کنند.بر اساس نتایج این پژوهش، تقویت اعتماد آموزشی به فناوری های هوشمند از طریق آموزش حرفه ای معلمان، توسعه زیرساخت های فناورانه، و ایجاد فرهنگ سازمانی حامی نوآوری می تواند به ارتقای کیفیت طراحی تدریس و افزایش اثربخشی فرایند یاددهی–یادگیری منجر شود. همچنین ادغام هدفمند فناوری های هوشمند در برنامه های درسی و ارائه الگوهای کاربردی برای استفاده خلاقانه از این فناوری ها، زمینه ساز شکل گیری محیط های یادگیری پویا و نوآورانه خواهد بود.