رویکرد حقوقی به بایکوت های سیاسی در ورزش فصل جدیدی از تعارض بین قوانین ورزشی و سیاست بین الملل

در سال های اخیر، ورزش به یکی از عرصه های مهم بروز تعارض میان مقررات حقوق ورزشی و ملاحظات سیاست بین الملل تبدیل شده است. بایکوت های سیاسی، تعلیق تیم های ملی و محدود سازی مشارکت ورزش کاران در رقابت های بین المللی، چالش های حقوقی گسترده ای را در زمینه اصل بی طرفی سیاسی ورزش، حقوق فردی ورزش کاران و عدالت رقابتی ایجاد کرده است. نهاد های بین المللی ورزشی از یک سو بر استقلال ورزش و عدم مداخله سیاست تاکید دارند و از سوی دیگر، در عمل تصمیماتی اتخاذ می کنند که متاثر از فشار های سیاسی و تحولات بین المللی است.پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی و انتقادی، به بررسی مبانی حقوقی بایکوت های سیاسی در ورزش و تعارض آن با اصول بنیادین حقوق ورزشی و حقوق بشر می پردازد. در این مقاله، ضمن تبیین مفهوم بایکوت سیاسی در ورزش، جایگاه حقوقی ورزش کار به عنوان شخص حقیقی مستقل از دولت ها مورد تحلیل قرار گرفته و نقش نهاد های داوری ورزشی، به ویژه دیوان داوری ورزش، در تنظیم و کنترل این تعارض بررسی می شود .یافته های پژوهش نشان می دهد که بایکوت های سیاسی در بسیاری از موارد منجر به نوعی مجازات جمعی ورزش کاران شده و با اصول تناسب، عدم تبعیض و عدالت رویه ای در تعارض قرار می گیرد. در پایان، مقاله با ارائه پیشنهاد هایی حقوقی، بر ضرورت بازتعریف اصل بی طرفی سیاسی ورزش و تدوین چارچوبی شفاف برای مواجهه با تعارض میان ورزش و سیاست بین الملل تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

حقوق ورزشی ، بایکوت های سیاسی ، بی طرفی سیاسی ورزش ، حقوق ورزش کاران ، سیاست بین الملل