بررسی مدل ساختاری ارتباط میان سواد رسانه ای دانش آموزان و کیفیت یادگیری در کلاس های دیجیتال

گسترش فناوری های دیجیتال در نظام های آموزشی، ماهیت یادگیری و تعاملات آموزشی را دگرگون کرده و ضرورت توجه به مهارت های شناختی و انتقادی دانش آموزان در مواجهه با رسانه ها را افزایش داده است. در این میان، سواد رسانه ای به عنوان مجموعه ای از توانایی ها شامل دسترسی، تحلیل، ارزیابی و تولید پیام های رسانه ای، نقش مهمی در بهبود فرایند یادگیری در محیط های آموزشی دیجیتال ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی مدل ساختاری ارتباط میان سواد رسانه ای دانش آموزان و کیفیت یادگیری در کلاس های دیجیتال است. این پژوهش با رویکرد کمی و به روش توصیفی–همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان مقطع متوسطه در محیط های آموزشی مبتنی بر فناوری های دیجیتال بود که از میان آنان نمونه ای با روش نمونه گیری مناسب انتخاب شد. داده های پژوهش از طریق پرسشنامه های استاندارد سنجش سواد رسانه ای و کیفیت یادگیری گردآوری شد و برای تحلیل داده ها از نرم افزارهای آماری و روش مدل یابی معادلات ساختاری استفاده گردید.یافته های پژوهش نشان داد که سواد رسانه ای دانش آموزان تاثیر مثبت و معناداری بر کیفیت یادگیری در کلاس های دیجیتال دارد. همچنین ابعاد مختلف سواد رسانه ای از جمله مهارت های تحلیل انتقادی محتوا، ارزیابی اعتبار اطلاعات، و توانایی استفاده هدفمند از رسانه های آموزشی به طور مستقیم و غیرمستقیم بر مولفه های کیفیت یادگیری مانند درک مفهومی، مشارکت فعال در فرایند یادگیری، و یادگیری عمیق تاثیرگذار هستند. نتایج مدل ساختاری پژوهش بیانگر آن است که تقویت مهارت های سواد رسانه ای می تواند نقش واسطه ای موثری در بهبود تعاملات آموزشی، افزایش انگیزه یادگیری و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان در محیط های یادگیری دیجیتال ایفا کند.بر این اساس، نتایج پژوهش بر ضرورت طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر توسعه سواد رسانه ای در مدارس، توانمندسازی معلمان در استفاده از رسانه های دیجیتال و ایجاد محیط های یادگیری تعاملی و مبتنی بر تفکر انتقادی تاکید دارد. توجه به این مولفه ها می تواند زمینه ارتقای کیفیت یادگیری در کلاس های دیجیتال و بهره گیری موثر از ظرفیت های فناوری در آموزش را فراهم سازد.