آموزش حل تعارض با تکنیک «گفتگوی سه نفره» بدون داوری معلم در زنگ تفریح ساختاریافته

مسئله اصلی پژوهش حاضر، ناتوانی دانش آموزان در مدیریت تعارضات بین فردی و وابستگی بیش ازحد به مداخله مستقیم و قضاوت گرانه معلمان در محیط های آموزشی است که منجر به کاهش خودکارآمدی اجتماعی آنان می شود. هدف این مطالعه، بررسی اثربخشی آموزش تکنیک «گفتگوی سه نفره» به عنوان یک راهبرد میانجی گری همتا-همتا در بستر زنگ های تفریح ساختاریافته برای کاهش نیاز به داوری معلم و افزایش مهارت های حل مسئله مستقل است. روش پژوهش از نوع کتابخانه ای و مرور نظام مند اسناد نظری و تجربی داخلی بوده که در آن داده ها از طریق فیش برداری از مقالات، پایان نامه ها و گزارش های معتبر ایرانی جمع آوری و با رویکرد تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که جایگزینی نقش ناظر منفعل یا قاضی فعال معلم با ساختار «گفتگوی سه نفره» (شامل دو طرف درگیر و یک همسال میانجی آموزش دیده)، باعث تغییر الگوی تعاملات از حالت رقابتی-تهاجمی به حالت همکاری جویانه می شود. نتایج حاکی از آن است که این تکنیک با ایجاد فضای امن روانی و حذف ترس از تنبیه، مسئولیت پذیری دانش آموزان را افزایش داده و نرخ ارجاع پرونده های انضباطی به دفتر مدیریت را به طور معناداری کاهش می دهد. همچنین مشخص شد که ساختارمندسازی زمان تفریح، فرصت لازم برای اجرای این گفتگوها را فراهم کرده و از تشدید هیجانات منفی پیشگیری می کند. در نهایت، این پژوهش نتیجه می گیرد که توانمندسازی دانش آموزان در فرآیند حل تعارض بدون دخالت مستقیم معلم، نه تنها جو مدرسه را بهبود می بخشد، بلکه مهارت های زندگی ضروری مانند گوش دادن فعال و همدلی را در آنان نهادینه می سازد.واژگان کلیدی: حل تعارض، گفتگوی سه نفره، زنگ تفریح ساختاریافته، میانجی گری همسالان، عدم داوری معلم