بررسی اثر «صبح بدون موبایل» بر تعاملات اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر اجرای برنامه «صبح بدون موبایل» بر کیفیت و کمیت تعاملات اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. مسئله مورد مطالعه، کاهش تعاملات حضوری و چهره به چهره در میان دانش آموزان در نتیجه استفاده گسترده و فزاینده از تلفن های همراه هوشمند است. روش پژوهش، کتابخانه ای و مبتنی بر مرور نظام مند منابع علمی معتبر در حوزه روان شناسی اجتماعی، علوم تربیتی و مطالعات فناوری های ارتباطی می باشد. یافته ها نشان می دهد که استفاده مفرط از تلفن همراه، به ویژه در ساعات آغازین روز، با کاهش تعاملات حضوری، تضعیف مهارت های ارتباطی کلامی و غیرکلامی، افزایش احساس تنهایی و کاهش کیفیت روابط اجتماعی دانش آموزان همراه است. برنامه «صبح بدون موبایل» با ایجاد فرصت های ارتباطی اصیل در ساعات اولیه روز، به افزایش تعاملات چهره به چهره، تقویت همدلی، بهبود مهارت های ارتباطی و ارتقای حس تعلق و همبستگی اجتماعی در دانش آموزان می انجامد. همچنین، این برنامه با کاهش حواس پرتی و افزایش حضور ذهنی در محیط آموزشی، زمینه ساز بهبود کیفیت یادگیری و افزایش مشارکت فعال در فعالیت های کلاسی می شود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که اجرای «صبح بدون موبایل» به عنوان راهکاری عملی و کم هزینه، می تواند به بهبود چشمگیر تعاملات اجتماعی و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان در محیط مدرسه کمک کند. بر این اساس، سیاست گذاری هدفمند در زمینه مدیریت استفاده از تلفن همراه در ساعات ابتدایی روز مدرسه توصیه می شود.واژگان کلیدی: صبح بدون موبایل، تعاملات اجتماعی، دانش آموزان، مهارت های ارتباطی، اعتیاد به تلفن همراه