ارتقا امنیت اجتماعی در طراحی بافت های فرسوده شهری نمونه موردی بافت قدیم شیراز

زمینه و هدف: امروزه کاهش امنیت اجتماعی شهرها، ازنتایج رشد بی رویه ی شهرو بی هویت ماندن در آن است. رویکردهای جدید طراحی محیطی نیزبراین نکته تاکید دارند که با توجه به ساختار کالبدی فضاهای شهری وتدوین واعمال ضوابط ویژه درآن ها، می توان به میزان گسترده ای ازارتکاب جرائم را می توان برای کاهش یا جلوگیری از شهری جلوگیری کرد و«پیشگیری از جرماز طریق طراحی محیطی» جرائم وبهسازی کیفیت زندگی دانست. گسترش فضایی بی رویه و بدون برنامه شهرهای بزرگ و متوسط کشور در چند دهه گذشته، باعث شکل گیری بافت های جدید شهری در مجاورت شهرها و جابجایی ساکنان و کاربریهای شهری به نواحی جدید گردیده است. در نتیجه این جابجایی، به تدریج بافت های قدیمی شهرها کارکرد و حیات اجتماعی- اقتصادی خود را از دست داده اند و این بافت ها با از دست دادن حیات شهری خود، به سمت رکود و فرسودگی گرایش پیدا کرده اند. روش شناسی: روش پژوهش حاضر،دارای رویکردی تحلیلی_توصیفی است. مبانی پژوهش به روش کتابخانه ای ومرور اسنادی تهیه شده است. نگارندگان دراین پژوهش، پسازبیان مفاهیمی مرتبط با موضوع پژوهش وهمچنین بیان ضرورت واهمیت پرداختن به این موضوع، به بررسی پیشینه نظریه های طراحی کالبدی به منظور پیشگیری از جرائم محیطی پرداخته وپس ازاستخراج مولفه ها، ابعادو شاخص های تاثیرگذار برارتقای امنیت اجتماعی برگرفته شده ازنظرات اندیشمندان این حوزه، اقدام به تدوین الگوی تحلیلی مرتبط با موضوع پژوهش کرده اند و سپس پرسش نامه ای براساس شاخص های بیان شده دراین الگوی تحلیلی تنظیم شده است. یافته ها: با استفاده ازآزمون تی؛ تحلیل همبستگی،رگرسیون سادهو چند متغیرهدرنمونه موردی مدنظر مورد سنجش قرارگرفته که درنهایت، صحت ودرستی الگوی مفهومی تبیین شده اثبات شد. نتیجه گیری: نتایج بررسی های آماری نشان می دهد که مولفه حس مالکیت (قلمروگرایی)، بیشترین نقش رادرارتقای امنیت اجتماعی بافت های فرسوده شهری به نسبت مولفه های دیگردارا است.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده ، امنیت اجتماعی ، فضای شهری ، آسیب .