طراحی مدل درآمدی پایدار برای توقفگاه های حمل ونقل بار شهری در شهرداری شیراز

افزایش حجم حمل ونقل بار درون شهری و رشد فعالیت های اقتصادی در کلان شهرها، ضرورت ساماندهی فضاهای بارگیری و تخلیه و ایجاد زیرساخت های مناسب برای توقف ناوگان باری را دوچندان کرده است. با این حال، یکی از چالش های اصلی در مدیریت توقفگاه های حمل ونقل بار شهری، نبود مدل های درآمدی پایدار برای تامین هزینه های احداث، بهره برداری و نگهداری این زیرساخت ها است. هدف این پژوهش طراحی و تبیین مدل درآمدی پایدار برای توقفگاه های حمل ونقل بار شهری در شهرداری شیراز و بررسی عوامل موثر بر پایداری مالی این توقفگاه ها است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا توصیفی–تحلیلی بوده و با رویکرد کمی انجام شده است. داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه محقق ساخته و با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای از میان مدیران، کارشناسان حوزه حمل ونقل شهری و فعالان بخش لجستیک در شهر شیراز گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی و مدل های رگرسیون خطی استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که مدل های قیمت گذاری استفاده از توقفگاه ها تاثیر مثبت و معناداری بر پایداری درآمدی توقفگاه ها دارند (β=۰.۵۲، R²=۰.۳۴). همچنین مشارکت بخش خصوصی در توسعه و بهره برداری از توقفگاه ها نقش قابل توجهی در افزایش پایداری مالی آن ها ایفا می کند (β=۰.۴۷، R²=۰.۲۹). علاوه بر این، استفاده از فناوری های هوشمند مدیریت توقفگاه ها نیز اثر مثبت و معناداری بر پایداری درآمدی دارد (β=۰.۴۹، R²=۰.۳۱). بر اساس نتایج تحقیق، ترکیب ابزارهای اقتصادی، مشارکت بخش خصوصی و بهره گیری از فناوری های هوشمند می تواند چارچوبی مناسب برای طراحی مدل درآمدی پایدار توقفگاه های حمل ونقل بار شهری در شهرداری شیراز فراهم کند و به بهبود کارایی مدیریت لجستیک شهری و کاهش مشکلات ترافیکی کمک نماید.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل بار شهری ، توقفگاه های بار ، مدل درآمدی پایدار ، لجستیک شهری ، شهرداری شیراز