بررسی نقش بازخورد تکوینی در ارتقای عملکرد و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی جامع نقش بازخورد تکوینی در ارتقای عملکرد تحصیلی و توسعه مهارت های خودتنظیمی یادگیری در دانش آموزان دوره ابتدایی است. این پژوهش با استفاده از روش مروری و کتابخانه ای و با تحلیل اسناد، کتاب ها و مقالات معتبر داخلی و بین المللی انجام شده است. نظام آموزشی ابتدایی به عنوان پایه گذار اصلی مهارت های شناختی و فراشناختی، نیازمند تغییر رویکرد از ارزشیابی های سنتی و نتیجه محور به سمت ارزشیابی های فرآیندمحور و پویا است. بازخورد تکوینی به عنوان هسته مرکزی ارزشیابی مستمر، اطلاعات کیفی و به موقعی را درباره وضعیت فعلی یادگیرنده، فاصله اش تا هدف و راه های کاهش این فاصله ارائه می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که ارائه بازخوردهای ساختاریافته، توصیفی و به موقع، نه تنها انگیزه درونی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را در دروس مختلف بهبود می بخشد، بلکه بسترساز تقویت مهارت های خودتنظیمی، خودارزیابی و مدیریت مستقل یادگیری می شود. علاوه بر این، ورود فناوری های نوین مانند ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی و مدل های بازخورد جامع، اثربخشی این فرآیند را مضاعف کرده است. با این حال، چالش هایی نظیر عدم مهارت کافی معلمان، محدودیت های ساختاری نظام های بدون نمره و مقاومت در برابر تغییر، مانع از اجرای کامل این رویکرد می شود. در نهایت، بهبود کیفیت آموزش ابتدایی نیازمند بازنگری در الگوهای ارزشیابی، توانمندسازی معلمان و اتخاذ رویکردهای نوین در ارائه بازخوردهای سازنده است تا محیطی پویا برای رشد همه جانبه دانش آموزان فراهم آید.

کلیدواژه ها:

بازخورد تکوینی ، خودتنظیمی یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، دوره ابتدایی ، ارزشیابی مستمر.