بررسی الگوی تلفیقی مدیریت زمان و یادگیری فعال برای ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی

آموزش ابتدایی مقطعی حساس و سرنوشت ساز در نظام تعلیم و تربیت محسوب می شود که ارتقای کیفیت آن نیازمند بهره گیری از الگوهای نوین و کارآمد آموزشی است. هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی الگوی تلفیقی مدیریت زمان و یادگیری فعال به عنوان یک راهبرد جامع برای بهبود فرآیندهای یاددهی و یادگیری در مقطع ابتدایی می باشد. این مطالعه با اتخاذ رویکردی مروری و تحلیلی، به واکاوی مبانی نظری و شواهد تجربی موجود پیرامون تعاملات میان سازمان دهی زمان و مشارکت دانش آموزان پرداخته است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که تلفیق مدیریت هوشمندانه زمان با تکنیک های یادگیری فعال، نه تنها از اتلاف منابع و خستگی شناختی جلوگیری می کند، بلکه با ایجاد محیطی پویا و تعاملی، انگیزه درونی فراگیران را برای کشف مفاهیم جدید به شدت افزایش می دهد. ساختاردهی زمانی کلاس در کنار فعالیت های دانش آموزمحور، به معلمان این امکان را می بخشد که تفاوت های فردی را بهتر مدیریت کرده و فرصت های برابری برای رشد همگان فراهم آورند. علاوه بر این، الگوی تلفیقی مذکور نقش موثری در کاهش فشارهای روانی معلمان و بهبود اتمسفر روانی کلاس ایفا می کند که این امر مستقیما بر کیفیت برون دادهای آموزشی تاثیرگذار است. نتایج این بررسی موید آن است که گذار از آموزش سنتی به آموزش کارآمد، در گرو توانمندسازی معلمان در زمینه مهندسی زمان و اجرای اثربخش روش های یادگیری فعال می باشد و سیاست گذاران آموزشی باید این مولفه ها را در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان در اولویت قرار دهند.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، یادگیری فعال ، آموزش ابتدایی ، کیفیت آموزشی ، مدیریت کلاس.