تاثیر آموزش مبتنی بر واقعیت مجازی (VR) بر میزان تاب آوری شغلی و خودکارآمدی تکنولوژیک معلمان ابتدایی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر واقعیت مجازی (VR) بر تاب آوری شغلی و خودکارآمدی تکنولوژیک معلمان دوره ابتدایی انجام شد. روش: طرح پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلمان دوره ابتدایی شهر [نام شهر یا منطقه، در صورت تعیین] بود که از میان آن ها، تعداد [تعداد] معلم با روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه پژوهش انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (آموزش مبتنی بر VR) و گروه کنترل (آموزش سنتی) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد تاب آوری شغلی و خودکارآمدی تکنولوژیک بود که قبل و بعد از اجرای مداخله آموزشی، از هر دو گروه اجرا گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (آزمون تی مستقل، آزمون تی زوج، تحلیل کوواریانس ANCOVA و ضریب همبستگی پیرسون) در سطح معناداری ۰.۰۵ تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج تحلیل داده ها نشان داد که آموزش مبتنی بر واقعیت مجازی تاثیر مثبت و معناداری بر میانگین نمرات تاب آوری شغلی معلمان (p < ۰.۰۵) و خودکارآمدی تکنولوژیک آن ها (p < ۰.۰۵) داشته است. به این معنی که معلمان گروه آزمایش پس از مداخله، نمرات به مراتب بالاتری نسبت به گروه کنترل در هر دو سازه کسب کردند. همچنین، نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان دهنده وجود رابطه مثبت و معنادار بین تاب آوری شغلی و خودکارآمدی تکنولوژیک پس از مداخله بود (r = ۰.XX, p < ۰.۰۵). نتیجه گیری: یافته های این پژوهش بیانگر آن است که واقعیت مجازی می تواند به عنوان یک ابزار آموزشی موثر در جهت توانمندسازی معلمان، ارتقاء تاب آوری شغلی و افزایش خودکارآمدی تکنولوژیک آن ها به کار گرفته شود. این نتایج بر اهمیت به کارگیری فناوری های نوین در برنامه های توسعه حرفه ای معلمان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، تاب آوری شغلی ، خودکارآمدی تکنولوژیک ، معلمان ابتدایی ، آموزش مبتنی بر فناوری.