بررسی رابطه بین هوش هیجانی دانش آموزان و یادگیری خودتنظیمی آنان در درس ریاضی و ارائه راهکارهای روانشناختی-آموزشی

هدف از این مقاله مروری، بررسی رابطه پویا و متقابل بین هوش هیجانی و یادگیری خودتنظیمی دانش آموزان در درس ریاضی و ارائه راهکارهای روانشناختی-آموزشی مبتنی بر شواهد است. درس ریاضی همواره به عنوان یکی از دروس چالش برانگیز همراه با تجربیات هیجانی منفی مانند اضطراب برای بسیاری از دانش آموزان مطرح بوده است. یافته های پژوهشی نشان می دهد که هوش هیجانی (شامل مولفه هایی مانند خودآگاهی، مدیریت هیجانات، خودانگیزی و همدلی) بستر هیجانی لازم برای فعال سازی و تداوم کاربست راهبردهای یادگیری خودتنظیمی (شامل فرآیندهای هدف گذاری، برنامه ریزی، خودنظارتی، و خودارزیابی) را فراهم می آورد. در مقابل، موفقیت ناشی از به کارگیری موثر این راهبردها نیز به تقویت باورهای خودکارآمدی و هیجانات مثبت نسبت به ریاضی می انجامد. این مقاله با مرور نظام مند پژوهش های معاصر، به تبیین این رابطه دوسویه پرداخته و موانع موجود از جمله کمبود آموزش مهارت های هیجانی در برنامه درسی و تمرکز صرف بر محتوای شناختی را تحلیل می کند. در نهایت، بسته ای کاربردی از راهکارهای تلفیقی در دو حیطه تقویت هوش هیجانی (مانند اجرای کارگاه های سواد هیجانی و ایجاد فضای امن برای بیان احساسات) و تقویت یادگیری خودتنظیمی (مانند آموزش هدف گذاری هوشمند و راهبردهای خودسوالی) برای معلمان، مشاوران و برنامه ریزان آموزشی ارائه می نماید تا با نگاهی کل نگر، به بهبود تجربه یادگیری و پیشرفت تحصیلی در درس ریاضی کمک کنند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، یادگیری خودتنظیمی ، ریاضیات ، راهکارهای روانشناختی-آموزشی ، پیشرفت تحصیلی