نقش «فناوری آموزشی» در مدیریت این کلاس ها

واحدی و همکاران (۱۳۹۹) در مطالعه ای اقدام پژوهی نشان دادند که در کلاس های چندسطحی روستایی، استفاده از «مراکز یادگیری‎» (Learning Centers) ‎می تواند به دانش آموزان نیازمند ویژه کمک کند تا با سرعت خودشان کار کنند، در حالی که معلم با گروه های دیگر سرگرم است. آن ها دریافتند که وقتی فضا به بخش های مختلف (بخش خواندن، بخش ریاضی، بخش هنر) تقسیم می شود، دانش آموزان با نیازهای ویژه می توانند در محیطی آرام تر و با حمایت کمتر (اما متمرکزتر) فعالیت کنند. این یافته، با نظریه «تفکیک محتوا‎» (Content Differentiation) ‎همسو است‎.‎همچنین، پژوهش های بین المللی نشان می دهند که «تدریس همگروهی‎» (Co-teaching) ‎در کلاس های چندسطحی با حضور دانش آموزان ویژه، بسیار کارآمد است. در این مدل، یک معلم کلاس عادی و یک معلم آموزش ویژه، همزمان در کلاس حضور دارند. معلم کلاس عادی بر مدیریت کل کلاس و تدریس محتوای اصلی تمرکز می کند، در حالی که معلم ویژه، در کنار دانش آموزان نیازمند ویژه می نشیند و آن ها را هدایت می کند. جانسون (۲۰۱۸) در پژوهش خود نشان داد که این مدل، استرس معلمان را کاهش داده و کیفیت آموزش را برای همه گروه ها افزایش می دهد. اما در ایران، به دلیل کمبود نیروی آموزش ویژه، اجرای این مدل به صورت کامل دشوار است و باید به صورت «همیاری‎» (Consultation) ‎انجام شود‎.‎قاسمی (۱۴۰۲) در پژوهش خود بر نقش «فناوری آموزشی» در مدیریت این کلاس ها تاکید کرد. او نشان داد که استفاده از نرم افزارهای آموزشی شخصی سازی شده، اجازه می دهد دانش آموزان نیازمند ویژه در زمان هایی که معلم با سایرین درگیر است، با تبلت های خود مشغول تمرین های هدفمند شوند. این فناوری، نقش معلم را از «مجری تک به تک» به «طرح ریز سیستم» تغییر می دهد‎.‎