آموزش فراگیر و دانش آموزان با نیازهای ویژه

در ایران، پژوهش های متعددی بر کلاس های چندسطحی روستایی تمرکز داشته اند. محمودی و شریفی (۱۳۹۹) در مطالعه ای پیمایشی بر روی ۲۰۰ معلم روستایی نشان دادند که بزرگ ترین چالش معلمان، «مدیریت زمان» و «تنوع فعالیت های یاددهی-یادگیری» است. آن ها دریافتند که معلمان موفق، از روش های «تدریس همگروهی» و «کار گروهی» بیشتر استفاده می کنند تا بار تدریس مستقیم را کاهش دهند. همچنین، محمدرضا و همکاران (۱۳۹۸) بر اهمیت «طراحی آموزشی منعطف» تاکید کردند. آن ها استدلال کردند که در کلاس چندسطحی، معلم نباید سعی کند همه را همزمان به یک هدف برساند، بلکه باید اهداف را تفکیک کرده و فعالیت ها را به گونه ای طراحی کند که دانش آموزان در سطوح مختلف، همزمان مشغول کارهای مرتبط اما متفاوت باشند‎.‎نکته مهم در ادبیات کلاس چندسطحی، نقش «برنامه درسی انعطاف پذیر» است. بر اساس گزارش یونسکو (۲۰۲۰)، سیستم های آموزشی که اجازه می دهند معلمان در تدریس محتوا انعطاف داشته باشند، عملکرد بهتری در کلاس های چندسطحی دارند. در مقابل، سیستم های سخت گیرانه که زمان بندی دقیقی برای تدریس هر درس دارند، معلمان را فلج می کنند. این یافته ها برای پژوهش حاضر حائز اهمیت است، زیرا نشان می دهد که انعطاف پذیری، پیش شرط مدیریت موفق کلاس های چندسطحی است‎.‎بخش دوم ادبیات، بر آموزش فراگیر و چالش های آن متمرکز است. کنوانسیون حقوق افراد معلول (۲۰۰۶) و سند سالت لاگا، چارچوب اخلاقی و حقوقی آموزش فراگیر را ترسیم کرده اند. ادبیات پژوهشی در این حوزه نشان می دهد که موفقیت آموزش فراگیر به سه عامل کلیدی وابسته است: ۱. محیط فیزیکی و نگرشی، ۲. برنامه درسی و روش های تدریس، و ۳. حمایت های سیستمی‎.‎