والدین دانش آموزان با نیازهای ویژه، اغلب نگرانند که فرزندشان در کلاسی شلوغ و چندسطحی، نادیده گرفته شود

همچنین، مسئله تعاملات اجتماعی و روانی دانش آموزان در این کلاس ها قابل اغماض نیست. دانش آموزان با نیازهای ویژه، اغلب با چالش های انزوا، قلدری یا عدم پذیرش توسط همسالان روبرو هستند. در کلاس چندسطحی، به دلیل تمرکز زیاد معلم بر مدیریت آموزشی و آموزشی، فرصت کمتری برای نظارت بر تعاملات اجتماعی و مداخله در تعارضات وجود دارد. اگر معلم مهارت کافی در مدیریت پویایی های گروهی نداشته باشد، دانش آموزان نیازمند ویژه، به حاشیه رانده شده و تجربه شکست تحصیلی و اجتماعی را در کودکی خود رقم می زنند. این امر می تواند منجر به مشکلات رفتاری ثانویه مانند پرخاشگری یا گوشه گیری شود که خود، بار مدیریتی کلاس را سنگین تر می کند (عزیزی و رضوانی، ۱۳۹۸)‎.‎یکی دیگر از جنبه های پنهان مسئله، نقش والدین است. والدین دانش آموزان با نیازهای ویژه، اغلب نگرانند که فرزندشان در کلاسی شلوغ و چندسطحی، نادیده گرفته شود. این نگرانی می تواند منجر به درگیری های بین والدین و معلم یا مدیر مدرسه شود. مدیریت انتظارات والدین و ایجاد شراکت سازنده با آن ها، بخشی از مدیریت کلاس است که در بستر کلاس های چندسطحی، بسیار دشوارتر از کلاس های عادی است. معلمان اغلب زمان کافی برای ارتباط موثر با والدین دانش آموزان ویژه را ندارند، زیرا وقت آن ها صرف مدیریت آموزشی دانش آموزان عادی و چندسطحی می شود. این شکاف ارتباطی، اعتماد جامعه محلی به مدرسه را کاهش می دهد (اسماعیلی، ۱۴۰۲)‎.‎