مسئله تعاملات اجتماعی و روانی دانش آموزان در این کلاس ها قابل اغماض نیست

از سوی دیگر، سیستم ارزیابی و سنجش در کلاس های چندسطحی با حضور دانش آموزان ویژه، دچار ابهام شده است. چگونه می توان از دانش آموزی با ناتوانی ذهنی خفیف و دانش آموزی تیزهوش، در یک آزمون واحد یا حتی با معیارهای متفاوت اما در یک بازه زمانی محدود، ارزشیابی کرد؟ سیستم های سنتی نمره دهی، تنوع را تنبیه می کنند. مسئله اینجاست که معلمان در کلاس های چندسطحی، فشار زیادی را برای تولید خروجی های آموزشی یکسان تحت فشار سیستم اداری احساس می کنند، در حالی که ماهیت کلاس و نیازهای دانش آموزان، با این فشار همخوانی ندارد. این تعارض بین «الزامات اداری» و «واقعیت های کلاس»، استرس شغلی معلمان را افزایش داده و کیفیت آموزش را کاهش می دهد (محمودی، ۱۴۰۱)‎.‎ همچنین، مسئله تعاملات اجتماعی و روانی دانش آموزان در این کلاس ها قابل اغماض نیست. دانش آموزان با نیازهای ویژه، اغلب با چالش های انزوا، قلدری یا عدم پذیرش توسط همسالان روبرو هستند. در کلاس چندسطحی، به دلیل تمرکز زیاد معلم بر مدیریت آموزشی و آموزشی، فرصت کمتری برای نظارت بر تعاملات اجتماعی و مداخله در تعارضات وجود دارد. اگر معلم مهارت کافی در مدیریت پویایی های گروهی نداشته باشد، دانش آموزان نیازمند ویژه، به حاشیه رانده شده و تجربه شکست تحصیلی و اجتماعی را در کودکی خود رقم می زنند. این امر می تواند منجر به مشکلات رفتاری ثانویه مانند پرخاشگری یا گوشه گیری شود که خود، بار مدیریتی کلاس را سنگین تر می کند (عزیزی و رضوانی، ۱۳۹۸)‎.‎