سیستم ارزیابی و سنجش در کلاس های چندسطحی با حضور دانش آموزان ویژه، دچار ابهام شده است

مسئله دیگر، عدم آمادگی کافی معلمان برای مواجهه با این تنوع پیچیده است. اگرچه معلمان کلاس های چندسطحی مهارت های خوبی در مدیریت زمان و سازماندهی فعالیت ها دارند، اما دانش تخصصی در حوزه آموزش ویژه را ندارند. آن ها ممکن است با علائم اولیه اختلالات یادگیری یا رفتاری آشنا نباشند و یا روش های تدریس اصلاح شده‎ (Modified Teaching ‎Methods) ‎را نشناسند. این کمبود دانش تخصصی، منجر به رویکردهای نادرست مانند «تبعیض ناآگاهانه» یا «سربار آموزشی بیش از حد برای معلم» می شود. معلم ممکن است بدون آگاهی، انتظاراتی فراتر از توان دانش آموز نیازمند ویژه داشته باشد یا برعکس، او را از فعالیت های چالش برانگیز کلاس محروم کند. این رفتارها نه تنها به یادگیری دانش آموز آسیب می زند، بلکه بر روحیه کلی کلاس نیز تاثیر منفی می گذارد (نوری و همکاران، ۱۳۹۷)‎.‎ از سوی دیگر، سیستم ارزیابی و سنجش در کلاس های چندسطحی با حضور دانش آموزان ویژه، دچار ابهام شده است. چگونه می توان از دانش آموزی با ناتوانی ذهنی خفیف و دانش آموزی تیزهوش، در یک آزمون واحد یا حتی با معیارهای متفاوت اما در یک بازه زمانی محدود، ارزشیابی کرد؟ سیستم های سنتی نمره دهی، تنوع را تنبیه می کنند. مسئله اینجاست که معلمان در کلاس های چندسطحی، فشار زیادی را برای تولید خروجی های آموزشی یکسان تحت فشار سیستم اداری احساس می کنند، در حالی که ماهیت کلاس و نیازهای دانش آموزان، با این فشار همخوانی ندارد. این تعارض بین «الزامات اداری» و «واقعیت های کلاس»، استرس شغلی معلمان را افزایش داده و کیفیت آموزش را کاهش می دهد (محمودی، ۱۴۰۱)‎.‎