اکثر مدل های مدیریت کلاس ارائه شده در کتب درسی و دوره های تربیت معلم، بر پایه کلاس های تک سطحی و نسبتا همگن طراحی شده اند

بیان مسئله از این نقطه آغاز می شود که اکثر مدل های مدیریت کلاس ارائه شده در کتب درسی و دوره های تربیت معلم، بر پایه کلاس های تک سطحی و نسبتا همگن طراحی شده اند. در چنین کلاس هایی، فرض بر این است که همه دانش آموزان در یک زمان، یک موضوع را با سرعتی مشابه می آموزند. اما در کلاس چندسطحی، معلم مجبور است همزمان که با یک گروه درس می دهد، با گروه دیگر تمرین انجام دهد یا به گروه سومی بازخورد بدهد. وقتی به این معادله، دانش آموزانی با نیازهای ویژه اضافه می شوند، تعادل کلاس به هم می خورد. برای مثال، یک دانش آموز دارای اختلال یادگیری خواندن (دیسلکسیا) ممکن است برای خواندن یک متن ساده، به ده برابر زمان نیاز داشته باشد. در حالی که معلم در حال توضیح یک مفهوم جدید برای سایرین است، این دانش آموز هنوز درگیر مراحل اولیه خواندن است. اگر معلم زمان خود را صرف این دانش آموز کند، بقیه کلاس دچار افت یادگیری یا بی نظمی می شوند؛ و اگر توجه نکند، دانش آموز نیازمند ویژه، احساس طردشدگی کرده و از فرآیند یادگیری عقب می ماند. این بن بست آموزشی، هسته اصلی مسئله است (حسینی و موسوی، ۱۳۹۹)‎.‎