آموزش و پرورش در جوامع معاصر، با تغییر بنیادین در فلسفه آموزش روبرو شده است

آموزش و پرورش در جوامع معاصر، با تغییر بنیادین در فلسفه آموزش روبرو شده است. اگر در گذشته های دور، آموزش انفرادی یا گروه های بسیار کوچک با سطح توانایی یکسان، مدل غالب بود، امروزه کلاس های درس به مثابه ای کوچک از جامعه در نظر گرفته می شوند که در آن، تنوع، قانون اساسی است. این تنوع نه تنها در سنین و پایه های تحصیلی، بلکه در سطوح شناختی، انگیزشی، فرهنگی و به ویژه در توانمندی های جسمی، حسی و ذهنی دانش آموزان نمود پیدا می کند (وایت، ۱۳۹۸). یکی از پدیده های برجسته در نظام های آموزشی پیشرو، حرکت به سوی «آموزش فراگیر‎» (Inclusive Education) ‎است که بر مبنای اسنادی مانند سند سالت لاگا و کنوانسیون حقوق افراد معلول سازمان ملل متحد شکل گرفته است. این رویکرد، حق دسترسی برابر به آموزش باکیفیت را برای همه کودکان، بدون توجه به تفاوت های فردی، تضمین می کند (عسگری زاده و همکاران، ۱۴۰۰). با این حال، اجرای عملی آموزش فراگیر در کلاس های درس واقعی، به ویژه در مناطق روستایی یا جوامعی که تراکم دانش آموزی بالا است، منجر به پدیده ای تحت عنوان «کلاس چندسطحی» شده است‎.‎