رابطه بین سبک های فرزندپروری والدین و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان

خودتنظیمی یادگیری به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های شناختی-فراشناختی، نقش تعیین کننده ای در موفقیت تحصیلی، یادگیری مادام العمر و رشد همه جانبه دانش آموزان ایفا می کند. این مهارت که شامل توانایی برنامه ریزی، نظارت و ارزشیابی بر فرآیند یادگیری است، تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله سبک های فرزندپروری والدین قرار دارد. والدین به عنوان اولین و مهم ترین مربیان کودک، از طریق شیوه های تربیتی خود، زمینه ساز شکل گیری یا تضعیف مهارت های خودتنظیمی در فرزندان می شوند. پژوهش های متعدد نشان داده اند که سبک فرزندپروری مقتدرانه (ترکیب گرمی و انضباط منطقی) با خودتنظیمی یادگیری رابطه مثبت دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و سهل گیرانه با این مهارت رابطه منفی یا غیرمعنادار دارند. یافته های این مطالعه نشان می دهد که رابطه بین سبک های فرزندپروری و خودتنظیمی یادگیری از طریق متغیرهای واسطه ای مانند خودکارآمدی، خودپنداره تحصیلی و انگیزش درونی قابل تبیین است. همچنین، جنسیت و پایه تحصیلی دانش آموزان و ادراک آن ها از سبک فرزندپروری، نقش تعدیل کننده ای در این رابطه دارند. بر اساس یافته ها، دانش آموزانی که والدین آن ها از سبک مقتدرانه استفاده می کنند، از خودتنظیمی یادگیری بالاتری برخوردارند و در مقابل، دانش آموزان با والدین مستبد یا سهل گیر، خودتنظیمی پایین تری نشان می دهند. مقاله حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی رابطه بین سبک های فرزندپروری والدین و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان پرداخته و یافته های پژوهش های مختلف را در این حوزه تحلیل و تلفیق می کند. بر اساس نتایج، توصیه های کاربردی برای والدین، معلمان، مشاوران مدرسه و سیاست گذاران آموزشی ارائه می شود تا با ارتقای آگاهی والدین از سبک های موثر فرزندپروری، زمینه برای پرورش دانش آموزانی خودتنظیم و خودکارآمد فراهم شود.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، خودتنظیمی یادگیری ، والدین ، دانش آموزان ، خودکارآمدی.