تلفیق سنت و مدرنیته: چگونه در عصر دیجیتال، اصالت آموزشی را حفظ کنیم؟

پیشرفت سریع فناوری های دیجیتال، منظر آموزش و پرورش را به طور بنیادینی دگرگون کرده و پرسش های انتقادی را درباره حفظ اصالت آموزشی و ارزش های پداگوژیک سنتی برانگیخته است. این پژوهش به بررسی رابطه دیالکتیکی میان پارادایم های آموزشی سنتی—که ریشه در راهنمایی معلم-شاگرد، توسعه اخلاقی و یادگیری همه جانبه دارند—و روش شناسی های مدرن دیجیتال با ویژگی های دسترسی فوری، شخصی سازی مبتنی بر داده و دسترسی غیرمتمرکز به دانش می پردازد. در حالی که ابزارهای دیجیتال فرصت های بی سابقه ای برای دسترسی و کارایی ارائه می دهند، اما همچنین ریسک تقلیل آموزش به یک تبادل اطلاعاتی معاملاتی را دارند که می تواند ابعاد اخلاقی و اجتماعی یادگیری را تضعیف کند. این مقاله با استناد به چارچوب های فلسفی دیویی (۱۹۳۸) و پژوهشگران معاصر ایرانی مانند اسلامی (۱۳۹۳) و کریمی (۱۳۹۸)، مدلی ترکیبی را پیشنهاد می دهد که عمق معرفت شناختی سیستم های سنتی را با امکانات تکنولوژیک عصر دیجیتال تلفیق می کند. یافته ها نشان می دهند که حفظ اصالت آموزشی نیازمند نگرش پداگوژیک آگاهانه ای است که بر تفکر انتقادی، بازتاب اخلاقی و پیوستگی رابطه ای، پیش از مهارت های صرفا فناورانه، تاکید دارد. این مطالعه با ارائه توصیه های عملی برای طراحان برنامه درسی و سیاست گذاران، بر ضرورت پرورش رویکردی «تکنو-انسان گرا» تاکید می کند که روح آموزش را در شتاب تکنولوژیک حفظ نماید.

کلیدواژه ها:

اصالت آموزشی ، تلفیق سنت و مدرنیته ، عصر دیجیتال ، فلسفه آموزش و پرورش ، پداگوژی انتقادی ، هوش مصنوعی در آموزش ، هویت فرهنگی ، یادگیری معنادار