ارتباط بین سبک تدریس و تاب اوری دانش آموزان

تاب آوری در دانش آموزان به عنوان یک سازه روان شناختی حیاتی، توانایی آن ها برای سازگاری مثبت در برابر ناملایمات، تروما یا استرس های عمده مانند فشار تحصیلی و چالش های اجتماعی را امکان پذیر می سازد. این پژوهش به بررسی رابطه میان سبک های مختلف تدریس معلمان (مقتدرانه، استبدادی، سهل گیرانه و بی تفاوت) و سطح تاب آوری دانش آموزان دبیرستانی می پردازد. این مطالعه با رویکردی آمیخته (کیفی-کمی) انجام شده است. داده های کمی از طریق پرسشنامه های استاندارد از ۴۰۰ دانش آموز و ۲۰ معلم در مدارس دولتی تهران جمع آوری و با استفاده از تحلیل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفت. داده های کیفی نیز از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته برای تعمیق یافته ها گردآوری شدند. نتایج نشان داد که بین سبک تدریس مقتدرانه و تاب آوری دانش آموزان همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد (۰۱/۰ > p، ۶۵/۰ = r). در مقابل، سبک تدریس استبدادی همبستگی منفی با تاب آوری نشان داد و سبک سهل گیرانه رابطه مثبت ضعیفی داشت. یافته های کیفی بیانگر آن بود که معلمان که از حمایت عاطفی، انتظارات شفاف و اعطای اختیار استفاده می کنند، احساس امنیت و خودکارآمدی را در دانش آموزان تقویت کرده و این دو مولفه از ارکان اصلی تاب آوری هستند. این مطالعه پیشنهاد می کند که برنامه های توسعه حرفه ای معلمان باید بر تقویت مهارت های پداگوژیک سبک مقتدرانه برای ارتقای بهزیستی روان شناختی و پایداری تحصیلی دانش آموزان تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

سبک های تدریس ، تاب آوری دانش آموزان ، پداگوژی مقتدرانه ، روان شناسی تربیتی ، سازگاری تحصیلی