اثر آموزش واژگان به روش داستان محور (dialogic reading) بر درک مطلب و مشارکت کلاسی

آموزش واژگان یکی از مولفه های بنیادین در فرایند یادگیری زبان و تقویت سواد خواندن به شمار می رود و شیوه ارائه و آموزش آن می تواند بر کیفیت درک مطلب و میزان مشارکت یادگیرندگان در محیط کلاس اثر معناداری بگذارد. در سال های اخیر، رویکردهای بافت محور و تعاملی، به ویژه آموزش واژگان از طریق داستان و روش خواندن تعاملی یا Dialogic Reading، توجه بسیاری از پژوهشگران حوزه آموزش زبان و سوادآموزی را به خود جلب کرده اند. هدف این مقاله، بررسی اثر آموزش واژگان به روش داستان محور مبتنی بر خواندن تعاملی بر درک مطلب و مشارکت کلاسی است. پژوهش حاضر از نوع مطالعه کتابخانه ای مروری است و داده های آن از طریق بررسی، توصیف و تحلیل منابع علمی معتبر فارسی و انگلیسی در حوزه آموزش واژگان، خواندن تعاملی، درک مطلب و مشارکت کلاسی گردآوری شده است. یافته های حاصل از مرور ادبیات پژوهش نشان می دهد که آموزش واژگان در بستر داستان، به ویژه هنگامی که با تکنیک های تعاملی مانند پرسش گری، بسط پاسخ، بازخورد هدفمند و مشارکت فعال یادگیرنده همراه باشد، می تواند به گسترش دانش واژگانی، بهبود درک مطلب، افزایش انگیزش برای خواندن و ارتقای مشارکت کلاسی بینجامد. همچنین شواهد پژوهشی بیانگر آن است که روش خواندن تعاملی، از طریق درگیر ساختن فعال یادگیرندگان در فرایند معنا سازی، زمینه را برای یادگیری عمیق تر واژگان و فهم بهتر متن فراهم می آورد. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که آموزش واژگان به روش داستان محور مبتنی بر خواندن تعاملی، رویکردی موثر در ارتقای عملکرد زبانی و آموزشی دانش آموزان است و می تواند به عنوان یکی از راهبردهای کارآمد در برنامه ریزی آموزشی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش واژگان ، داستان محور ، خواندن تعاملی ، Dialogic Reading ، درک مطلب ، مشارکت کلاسی ، آموزش زبان