نقش داستان های ادبی در تقویت هوش هیجانی و همدلی دانش آموزان

در سال های اخیر، توجه به ابعاد عاطفی و اجتماعی یادگیری در کنار جنبه های شناختی آموزش، به یکی از محورهای اصلی پژوهش های تربیتی تبدیل شده است. در این میان، هوش هیجانی و همدلی به عنوان دو مولفه اساسی در رشد شخصیت، موفقیت تحصیلی و سازگاری اجتماعی دانش آموزان شناخته می شوند. داستان های ادبی، به دلیل برخورداری از ظرفیت های عاطفی، تخیلی و اجتماعی، بستری مناسب برای پرورش این مهارت ها فراهم می کنند. دانش آموزان از طریق مواجهه با شخصیت ها، رویدادها و تعارض های داستانی، فرصت می یابند احساسات، انگیزه ها و دیدگاه های متفاوت را درک کرده و توانایی همدلی و شناخت هیجان های خود و دیگران را توسعه دهند.هدف پژوهش حاضر، بررسی و تحلیل نقش داستان های ادبی در تقویت هوش هیجانی و همدلی دانش آموزان بر اساس مطالعات و یافته های پژوهشی موجود است. این پژوهش با روش مروری و از طریق تحلیل منابع علمی، مقالات پژوهشی، کتاب ها و اسناد معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته های مطالعات مورد بررسی نشان می دهد که خواندن و تحلیل داستان های ادبی، به ویژه داستان هایی که دارای شخصیت پردازی عمیق و موقعیت های عاطفی متنوع هستند، می تواند در افزایش خودآگاهی، خودتنظیمی هیجانی، مهارت های ارتباطی، درک احساسات دیگران و پذیرش تفاوت های فردی و فرهنگی موثر باشد. همچنین مشارکت دانش آموزان در فعالیت هایی نظیر داستان خوانی گروهی، بحث و گفت وگو درباره شخصیت ها و بازآفرینی روایت ها، زمینه را برای رشد تفکر تاملی و ارتقای همدلی شناختی و عاطفی فراهم می سازد.نتایج این بررسی نشان می دهد که ادبیات داستانی نه تنها ابزاری آموزشی برای انتقال دانش و مفاهیم اخلاقی است، بلکه می تواند به عنوان رویکردی موثر در آموزش مهارت های اجتماعی هیجانی مورد استفاده قرار گیرد. بر این اساس، بهره گیری هدفمند از داستان های ادبی در برنامه های درسی مدارس می تواند نقش مهمی در تربیت دانش آموزانی برخوردار از هوش هیجانی بالاتر، روابط اجتماعی سالم تر و توانایی بیشتر در درک و همدلی با دیگران ایفا کند.

کلیدواژه ها:

داستان های ادبی ، هوش هیجانی ، همدلی ، دانش آموزان ، آموزش و پرورش.