مدیریت بحران در سازماندهی ورزشی در شرایط همه گیری

همه گیری های گسترده، به ویژه همه گیری بیماری کووید-۱۹، یکی از مهم ترین چالش های پیش روی سازمان های ورزشی در دهه های اخیر محسوب می شوند. این بحران ها با ایجاد اختلال در برگزاری رویدادهای ورزشی، تعطیلی اماکن ورزشی، کاهش مشارکت ورزشکاران و تماشاگران، افت درآمدهای اقتصادی و افزایش عدم قطعیت در تصمیم گیری های مدیریتی، ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی مدیریت و سازماندهی ورزش را بیش از پیش آشکار ساخته اند. مدیریت بحران در سازمان های ورزشی به عنوان فرآیندی نظام مند برای پیش بینی، آمادگی، مقابله و بازیابی شرایط بحرانی، نقش کلیدی در حفظ تداوم فعالیت های ورزشی و کاهش پیامدهای منفی ناشی از همه گیری ها ایفا می کند.هدف از این مقاله، مرور و تحلیل ادبیات موجود پیرامون مدیریت بحران در سازماندهی ورزشی در شرایط همه گیری و شناسایی مهم ترین راهبردها، چالش ها و درس آموخته های مدیریتی در این حوزه است. در این راستا، پژوهش های داخلی و خارجی منتشرشده در زمینه مدیریت بحران، مدیریت ریسک، تاب آوری سازمانی و حکمرانی ورزشی مورد بررسی قرار گرفته اند. یافته های مطالعات نشان می دهد که موفقیت سازمان های ورزشی در مواجهه با شرایط همه گیری به عواملی نظیر برنامه ریزی راهبردی، انعطاف پذیری ساختاری، بهره گیری از فناوری های دیجیتال، ارتباطات اثربخش با ذی نفعان، مدیریت منابع مالی و انسانی، و توسعه فرهنگ آمادگی در برابر بحران وابسته است. همچنین استفاده از رویدادهای مجازی، پروتکل های بهداشتی، سامانه های هوشمند مدیریت اطلاعات و مدل های تصمیم گیری مبتنی بر داده، از مهم ترین راهکارهای مورد استفاده در دوران همه گیری به شمار می روند.نتایج این مرور نشان می دهد که سازمان های ورزشی برای افزایش تاب آوری و پایداری خود در برابر بحران های آینده، نیازمند تدوین برنامه های جامع مدیریت بحران، توسعه ظرفیت های فناورانه و تقویت همکاری های بین سازمانی هستند. ازاین رو، اتخاذ رویکردی پیشگیرانه و مبتنی بر یادگیری سازمانی می تواند زمینه ارتقای آمادگی و کاهش آسیب پذیری نظام ورزش را در مواجهه با همه گیری های احتمالی آینده فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، سازماندهی ورزشی ، همه گیری ، کووید-۱۹ ، تاب آوری سازمانی