رندی به مثابه انعطاف پذیری روان شناختی: خوانشی نو از سلامت ذهن در شعر حافظ

در این مقاله، مفهوم «رندی» در شعر حافظ به عنوان نوعی سازوکار روانی و معادل فرهنگی «انعطاف پذیری روان شناختی» مورد بازخوانی قرار می گیرد. هدف اصلی پژوهش، تبیین این مسئله است که چگونه رندی حافظانه می تواند به مثابه الگویی از سلامت روان، در مواجهه با رنج، تناقض، اضطراب وجودی و فشارهای اجتماعی عمل کند. روش پژوهش، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر خوانش متن محور اشعار حافظ در کنار رویکردهای روان شناسی معاصر (به ویژه نظریه های مرتبط با انعطاف پذیری شناختی و رویکردهای موج سوم روان درمانی) است. یافته ها نشان می دهد که رندی در شعر حافظ نه صرفا یک رفتار اجتماعی یا هنری، بلکه نوعی «زیست جهان روانی انعطاف پذیر» است که فرد را قادر می سازد از دوگانه های خشک اخلاقی و شناختی عبور کرده و به پذیرش، بازیابی معنا و کاهش رنج روانی برسد. در نهایت، مقاله نتیجه می گیرد که رندی حافظانه را می توان به عنوان یک الگوی بومی سلامت روان در ادبیات فارسی بازشناخت

کلیدواژه ها:

رندی ، حافظ ، انعطاف پذیری روان شناختی ، سلامت روان ، روان شناسی ادبی ، معنا در زندگی